మరపురాని పావుగంట

ఏడేళ్ళ క్రితం ఇదే రోజున ప్రసాద్స్ ఐమాక్స్ లో మా షార్ట్ ఫిల్మ్ 'పెళ్ళివారమండి' ప్రదర్శించాం. 

ఆ సినిమా నిడివి పావుగంట. అయినా దానితో ముడిపడిన జ్ఞాపకాలు చాలా ఉన్నాయి. అవి గుర్తుచేసుకుంటూ ఈ పోస్టు. 

నేను మొదట తీసిన షార్ట్ ఫిలిం 2007 లో. అప్పటికి యూట్యూబ్, షార్ట్ ఫిల్మ్స్ ... ఈ హవా ఇంకా మొదలవ్వనే లేదు. ఈ బుజ్జి సినిమా గురించి ఇంకో సారి చెప్తాను. 

కట్ టు 2016. 

ఓ ఫ్రెండ్ చాలా ఏళ్ళ తర్వాత కలిసి మేము సినిమాల్లో ఉన్నాం అని తెలిసి "మీరు ఎందుకు షార్ట్ ఫిలిం చెయ్యట్లేదు?" అని అడిగారు. "అబ్బా... ఇప్పుడు మొబైల్ ఫోన్ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ తీసేస్తున్నారు... ప్రొఫెషనల్స్ అయిన మేము కూడా ఈ మూస లో పడితే బాగోదేమో" అని  నసిగాను. కానీ ఆ ఫ్రెండ్ ఊరుకోలేదు. నేను డబ్బు పెడతాను, తియ్యమన్నారు. ఇంక నఖరాలు చెయ్యకుండా అక్కా, నేను పనిలోకి దిగాం. 

నిజానికి ఇది ఓ డ్రీం ప్రాజెక్ట్ అయింది. ఎలా అంటే, డబ్బు పెట్టిన వ్యక్తి ఎవరైనా కథలో వేలు పెడతారు కానీ మా ఫ్రెండ్ అస్సలు ఏమీ పట్టించుకోలేదు. నేను తక్కువలో తీద్దాం అనుకున్నాను. కానీ కథ రెడీ అయ్యాక నిడివి, అది బాగా వచ్చిందనిపించి మూడు రెట్లు బడ్జెట్ పెంచారు మా ఫ్రెండ్. అందుకే దీన్ని సినిమా లెవెల్లో ఎదురు డబ్బులిచ్చి మరీ ప్రసాద్స్ ఐమాక్స్ లో 'విడుదల' చేయగలిగాము. (ఒక్క షో అయినా. అది కూడా ఫ్రీ టికెట్😆). 

అక్కా, నేను బాగా ఎంజాయ్ చేసే genre కామెడీ కాబట్టి అదే తీద్దామనుకున్నాం. సబ్జెక్టు గురించి ఓవర్ థింక్ చెయ్యద్దు అనుకున్నాం. సరదాగా ఏది వస్తే అదే రాద్దాం అని నియమం పెట్టుకున్నాం. రెండు మూడు వెర్షన్లు రాసుకోవడం లాంటి చాదస్తాలు కూడా పెట్టుకోవద్దనుకున్నాం. అలాగే చేసే ఫ్రీడమ్ దొరికింది మా ఫ్రెండ్ వల్ల. 

2012 లో 'ఫైవ్ విమెన్ అండ్ ఏ బిల్" అనే ఇంగ్లీష్ నాటకం నేను రాసి డైరెక్ట్ చేసాను. ఆ నాటకం తారాగణం నాకు మంచి ఫ్రెండ్స్ అయిపోయారు. ఆ నాటకం లో అందరూ స్త్రీ పాత్రలే. వారినే ఈ సినిమాలో తీసుకున్నాను. (ప్రొఫెషనల్ ఆక్టర్స్ తో చేసేంత కాంటాక్ట్స్ కానీ, బడ్జెట్ గానీ లేకపోవడం ఓ కారణం అయితే, తెలిసిన వారితో అయితే comfortable గా ఉంటుంది అనుకోవడం ఇంకో కారణం). వారు కాక ఇంకొంత మంది పరిచయస్తులు కలిశారు. ఇందులో టీనేజర్ గా చేసిన పిల్లవాడు నా మొదటి షార్ట్ ఫిల్మ్ లో కూడా చేసాడు. వాడిని చూస్తే "మనం ఇంత పెద్దవాళ్ళం అయిపోయామా" అనిపించింది! 

షార్ట్ ఫిలిం లో వారి పాత్రలు కూడా వారి నిజజీవితానికి దగ్గరగా ఉంటాయి. ఎవరి పేర్లు వారివే. అవి మార్చలేదు. మలయాళం మాట్లాడే ఆవిడ మలయాళీ.. తెలుగు అబ్బాయి ని పెళ్ళి చేసుకోవడం కూడా అలాగే సినిమా లోకి తీసుకున్నాం. నాట్యం చేసే ఇద్దరూ నిజంగా నాట్యం నేర్చుకున్నవారే. ఫ్రెంచ్ మాట్లాడే అమ్మాయి కి ఫ్రెంచ్ వచ్చు. పంజాబీ అబ్బాయి పాత్ర నిజజీవితం లో మంచి తెలుగు మాట్లాడతాడు. (ఈ షార్ట్ ఫిల్మ్ అతనికి మొదటి అనుభవం. అతనికి ఈ ఫీల్డ్ ఎంతో నచ్చి మా కెమరామెన్ దగ్గరే ఫిల్మ్ మేకింగ్ నేర్చుకుని  ఆ ఫీల్డ్ లో కొనసాగుతున్నాడు!) ఇలా వాళ్ళ పాత్రల మూలాలు మాత్రం తీస్కొని దాని మీద కథ అల్లుకున్నాం. అందుకే వీరే ఈ పాత్రలు చెయ్యడం కరెక్ట్ అనిపించింది. 

కాస్ట్ కుదిరింది. అందరికీ స్క్రిప్ట్ బట్టీ వచ్చే దాకా రిహార్సల్స్ చేసుకున్నాం. ఇది చాలా కష్టమయ్యేది .. అందరికీ టైం ఓ సారి కుదరడం చాలా కష్టమయ్యేది. కానీ సాధించాం. 

అందరూ ఒకరికొకరు తెలిసుండటం వల్ల, అంతకు ముందు పని చేసిన అనుభవం ఉండటం వల్ల, నటులకి అక్క మీద నా మీద గౌరవం ఉండటం వల్ల మా పని బాగా సులువైంది. మేకప్, హెయిర్ డ్రెస్ చెయ్యడానికి వచ్చిన వాళ్ళు "మేడం, మిగిలిన షూటింగ్స్ లో షాట్స్ మధ్య  ఒకరి మీద ఒకరు చెప్పుకుంటూ ఉంటారు... వీళ్ళందరూ భలే సఖ్యత గా ఉన్నారు మేడం" అనడం మా నిర్ణయం మీద మాకు ధీమానిచ్చింది. 

బడ్జెట్ కారణాల వల్ల తాపీగా షూటింగ్ చెయ్యడం కుదరదు కాబట్టి 48 గంటల పాటు కేవలం 4-5 గంటల విరామం  (నిద్ర కోసం) తప్ప వరసగా షూటింగ్ చేసాం. ఇందులోనే ఓ పాట షూట్ చేసాం! మాకు ఎగ్జిక్యూటివ్ ప్రొడ్యూసర్, మేనేజర్ లాంటివారెవ్వరూ లేరు. డైరెక్షన్ మేమే. క్యాటరింగ్ లాంటివి చూసుకోవడం మేమే. షార్ట్ ఫిలిం లో పిల్లవాడి పంచె అక్కే ఇస్త్రీ చేసింది కూడాను. 

షూటింగ్ లో చాలా సవాళ్లు ... మొదటి షాట్ కి భోరున ఏడుపు మొదలుపెట్టాడు చైల్డ్ ఆర్టిస్ట్. కష్టపడి సవరం పెట్టాక ఆ రోజు పేరెంట్ టీచర్ మీటింగ్ ఉందని గుర్తొచ్చి అది తీసి ఓ రెండు గంటల పాటు పెర్మిషన్ పెట్టి వెళ్ళిపోయింది ఓ పాత్రధారిణి. ఇంకో ఫ్రెండ్ మాకు ఒకటిన్నర రోజు కాల్షీట్ ఇచ్చింది... మర్నాడు వాళ్ళ చెల్లి పెళ్లి. ఇలాంటి చాలా ఇబ్బందుల వల్ల స్క్రిప్ట్ లో సెట్ మీదే కొన్ని మార్పులు కూడా చెయ్యాల్సి వచ్చింది. 

మొత్తానికి షూటింగ్ అయిందనిపించాం. 48 గంటలు నిర్విరామంగా పనిచేసినా అక్కకి, నాకూ అస్సలు అలుపు రాలేదు. ఇష్టమైన పని, చేతొచ్చిన పని చేస్తే అలాగే ఉంటుంది కదా! 

ఈ సినిమా కి నిజంగా మాకు కాస్ట్ కుదిరినట్టే టెక్నిషన్స్ కూడా మంచివారు కుదిరారు. ఎడిటర్ మాకు ముందు నుంచి తెలిసిన వారే. కెమెరామెన్ మాకు మా సీనియర్ ఈ సినిమా కోసం పరిచయం చేశారు. పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ మొదలవ్వక ముందు అక్కకి నాకు కొంత సంశయం ఉంది ..  చిన్న సినిమా కదా... ఏదో ముక్కున పట్టి చేసి పడేస్తారేమో అని. కానీ సబ్జెక్టు చూసి ఇంప్రెస్ అయ్యారో, హైదరాబాద్ లో ప్రొఫెషనల్స్ అంత బాగున్నారో కానీ .. పెద్ద సినిమా కి చూపించినంత  శ్రద్ధ మా సినిమాకు కూడా చూపించారు. మేము పెద్ద సినిమాల లాబ్స్ లోనే చేయించాం ఈ సినిమా పోస్ట్ ప్రొడక్షన్. కలర్ కరెక్షన్, సౌండ్, డబ్బింగ్ ... అన్నీ టైం కి చాలా బాగా కుదిరాయి. 

అప్పటికే అక్కా, నేనూ కొన్నేళ్లు గా సినిమా తీయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాం . ఆ ప్రయత్నాలు ఫలిస్తే ప్రసాద్స్ ఐమాక్స్ లో సినిమా రిలీజ్ అవుతుంది అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం. ఈ సినిమా ఇంత మంచి టెక్నీకల్ విలువలతో వచ్చే సరికి "ఎందుకు ఎదురుచూడాలి?" అనిపించి ఓ థియేటర్ బుక్ చేసి ఓ షో వేసాం. అదే ఈ రోజు ఏడేళ్ల క్రితం. 

అలా ఐమాక్స్ లో సినిమా వేయాలంటే డివిడి తీసుకెళ్తే సరిపోదు. దాన్ని ఐమాక్స్ లో ప్లే అయ్యే ఫైల్ గా కన్వర్ట్ చేసుకోవాలి. శబ్దాలయ లో 'స్క్రాబుల్' ఆఫీస్ కి వెళ్లి అది చేయించుకున్నాం. రాత్రి ఒంటిగంట కి రమ్మన్నారు. మేముండేది సికింద్రాబాద్ లో. అమ్మని, నాన్నగారిని తీసుకెళ్లాం జూబిలీహిల్స్ కి. వాళ్ళిచ్చిన డ్రైవ్ ని రాత్రే ఐమాక్స్ లో చెక్ చేసుకోవాలి. అక్కడి నుంచి ఐమాక్స్ కి వెళ్తే థియేటర్ లో కేవలం మేము నలుగురం. సినిమా వేశారు. ఆ సినిమా టైటిల్స్ లో అమ్మ,నాన్నల పెళ్ళి ఫోటోలు ఉంటాయి. అది వాళ్ళకి చెప్పలేదు. surprise గా ఉంచాం. పెద్ద తెర మీద వాళ్ళ ఫోటోలు చూసుకొని ఎంతో ఆనందించారు అమ్మా, నాన్న. మేము వాళ్ళిద్దరికీ ఇవ్వగలిగిన ఆనందాల్లో అదొకటి. 

ఇప్పుడనిపిస్తుంది... మంచి పని చేసాం అలా చేసి అని. డాడ్ పోయారు. మా సినిమా విడుదల  చూడకుండానే. కానీ ఆ షార్ట్ ఫిలిం కొంత వరకైనా ఆ కల నిజం చేసింది. 

ఐమాక్స్ తర్వాత ప్రసాద్ లాబ్స్ లో ఈ సినిమా వేసాం. మరికొంత మంది చూడగలిగేలా. అయితే ఈ స్క్రీనింగ్ కి టిక్కెట్లు పెట్టాం. షార్ట్ ఫిలిం చూడటానికి ఎవరు డబ్బిస్తారు అనే భయం ఉన్నా, ఎక్స్పెరిమెంటల్ గా అలా చేసాం. మాకు తెలిసిన వారే ఎక్కువ వచ్చారు. బాక్స్ ఆఫీస్ రికార్డులు బద్దలవ్వలేదు కానీ ఎంతో కొంత వసూలైంది 😆

ఈ చిన్న సినిమా 'బెస్ట్ కామెడీ' అవార్డును గెల్చుకుంది. అదే ప్రసాద్ లాబ్స్ వేదిక పై ఆ అవార్డును అక్కా, నేనూ తీస్కున్నాము. 

ITSFF (ఇంటెర్నేషనల్  తెలుగు షార్ట్ ఫిల్మ్ ఫెస్టివల్ లో బెస్ట్ కామెడీ అవార్డు అందుకుంటూ అక్కా,నేను 

ఈ అవార్డు తో సరితూగుతూ ఓ రివ్యూ కూడా వచ్చింది... కేవలం ఫేస్బుక్ పరిచయం తో మా మీద ఎంతో అభిమానం చూపిస్తూ జర్నలిస్ట్ అయిన భరద్వాజ రంగావజ్ఝల గారు మా సినిమా గురించి ఇలా రాశారు. 

ఈ రోజు పొద్దున్నే సౌమ్య నిట్టెల మరియు సుష్మ కలసి తీసిన షార్ట్ ఫిలిం పెళ్లివారమండి చూశాను. సినిమా చూడ్డానికి థియేటర్ దగ్గరకు వెళ్లడం దగ్గర నుంచీ సినిమాయే …. కోలాహలమే. తెరమీద కనిపించే సినిమా పన్నెండు నిమిషాల చిల్లరే కానీ థియేటర్ నుంచీ బయటకు వచ్చాక కూడా ఆలోచింపచేస్తుందీ సినిమా.

పింగళి కె.వి.రెడ్డిలు పాండవులు లేకుండా మాయాబజార్ నడిపినట్టు … పెళ్లికూతురు లేకుండా పెళ్లి చూపుల ఘట్టాన్ని తీయడం దర్శకురాళ్ల ప్రతిభ.

ఈ అమ్మాయిలు ఇంతకు ముందే ఆరోహి పేరుతో ఓ వెబ్ సిరీస్ చేశారు. చేస్తూన్నారు. సినిమా పాటకూ సంగీత సాహిత్య పరమైన విలువుంటుందని ఆ రోజుల్లో రచయిత ఎమ్వీఎల్ విపరీతంగా వాదించేవాడు. ఈ అమ్మాయిలు అలా సినిమా పాటలు పాడుతూ వాటిలోని సంగీతపు సొగసులు, సాహిత్యపు సొబగులు చాలా మామూలు పదాలతో హాయిగా చెప్పేస్తూ ఆ పాటలు పాడేస్తూ … ఆ కార్యక్రమం చూస్తుంటే పాటల తోటలో విహరించినట్టే ఉంటుంది.

ఎక్కడా అనవసరమైన ఆడంబరాలు లేకుండా సాదాసీదాగా హాయిగా ఆహ్లాదంగా సాగిపోతుంది వీళ్ల సాపాసా.

అందుచేతే నేను వాళ్లకి నేను అభిమానిగా మారాను. ఈ అభిమానంతోనే ఆ రోజుల్లో బాపు, విశ్వనాథ్, జంధ్యాల, బాలచందర్, భారతీరాజా, బాలూమహేంద్ర తర్వాత రోజుల్లో మణిరత్నం, శంకర్ ఇలా దర్శకుల పేరు చూసి సినిమాలకు వెళ్లినట్టే … వీళ్ల పెళ్లివారమండీ కి కూడా చాలా ఎర్లీగానే వెళ్లిపోయాను.

అందరూ జీవితం నడిపించినట్టు నడిచేసినవారే. ఎప్పటికి ఏది అనువుగా ఉంటే అది చేసుకుంటూ వెళ్లినవాళ్లే. అయితే ఎక్కడో అంతరాంతరాల్లో ఒక వారసత్వానికి చెందిన వాళ్లమనే ఫీలింగ్ నడుస్తూ ఉంటుంది.

ఒక దళితుడు ఒక బ్రాహ్మణ అమ్మాయిని ప్రేమించడం… ఆ ప్రేమ ఫలించడం … వాళ్లిద్దరూ పెళ్లాడడం అంటే వాళ్లిద్దరూ ధర్మ భ్రష్టులయ్యారని కాదు. వాళ్ల మనసులు కలిసాయంతే … వారు వారి వారసత్వాల్ని వదిలేసుకోవాలనేం లేదు. ఆవిడ వెజిటూరియన్ గానూ ఉండిపోవచ్చు … లేదూ నాన్ వెజ్ గా మారిపోవచ్చు. అది ఆవిడ ఇష్టం.

ఓ తెలుగావిడ అనుకోకుండా ఓ ఫ్రెంచ్ అబ్బాయిని పెళ్లాడేస్తుంది. అలాగే ఓ తమిళమ్మాయిని ఓ తెలుగు కుర్రాడు పెళ్లాడతాడు. అలాగే ఓ ముస్లిం ను పెళ్లాడేస్తుందో హిందూ అమ్మాయి. వీళ్లందరూ ప్రేమించి పెళ్లాడిన వాళ్లే . ఆ మేరకు సంప్రదాయ బందోబస్తుల్ని దాటెళ్లిన వాళ్లే .

కానీ తమ పిల్లల పెళ్లిళ్ల వ్యవహారినికి వచ్చేసరికి కాస్త ట్రెడిషనల్ గా వెళ్తే బాగుంటుందనే ఆలోచన. ఇందుకోసం కొన్ని అబద్దాలు చెప్పడానికి సైతం ట్రైనింగయిపోతారు. వంద అబద్దాలు చెప్పైనా ఓ పెళ్లి చేయమని ఎవరన్నారోగానీ నిజాల పునాదుల మీదే ఇద్దరు మనుషుల సహజీవనం సజావుగా నడుస్తుంది.

అదే విషయాన్ని ఈ దర్శకురాళ్లూ చెప్తారు మనకి.

పెళ్లి చూపులకు వెళ్లేప్పుడు పెళ్లికొడుకు తల్లి కాస్త నెర్వస్ గా ఉంటుంది. బొట్టును పదే పదే చాలా జాగ్రత్తగా దిద్దుకుంటూ ఉంటుంది. అసలెందుకు వచ్చిన గొడవరా … ఇదంతా హాయిగా ప్రేమించి పెళ్లాడేస్తే ఏ గొడవా ఉండదు కదా అంటూంటుంది. ఆ బొట్టు సీన్ సింబాలిక్ గా తీశారు. ఇక ట్రెడిషనల్ గా పెళ్లి చూపులు అనుకున్నాక వీళ్లూ ఓ పెయిడ్ పేరంటాలిని తీసుకొస్తారు.

ఎవరికి వారు తాము చాలా ట్రెడిషనల్ అన్నట్టుగా తాము చాలా బాషాభిమానులమన్నట్టుగా … సంస్కృతి పట్ల మమకారం ఉన్నవాళ్లుగా కనిపించాలనే తాపత్రయం అడ్డగోలుగా ప్రదర్శిస్తారు. ఫైనల్ గా ఎవరి ఐడెంటినీ వాళ్లు చాటేసుకుంటారు. నిజానికి సినిమా ప్రారంభం నుంచీ రెండు కుటుంబాల ఆడవాళ్లూ ఈ అబద్దాల వ్యవహారం పట్ల చాలా నెర్వస్ అవుతూ ఉంటారు.

అలా వీళ్లందరూ నిజమైన తెలుగువారు. నిజంగానే వీళ్లు ట్రెడిషన్ ను ప్రేమించేవాళ్లు. వీళ్లందరూ ప్రేమించి పెళ్లిళ్లు చేసుకున్నా … హాయిగా ఆనందంగా కాపురాలు చేసుకుంటున్నవారే. ఎక్కడో చిన్న గిల్టీ అలా క్యారీ అవుతూంటుంది. ఈ వ్యవహారాన్నంతా పావుగంటలో చెప్పగలగడం దర్శకురాళ్ల టాలెంటు. వీరికి నటీనటులందరూ చాలా బాగా సహకరించారు.

థిల్లానా నృత్యం ఆకట్టుకుంటుంది. చాలా బాగా అభినయించారు కూడా. మదన కదన కుతూహలుడు అంటూ బాలమురళి గాత్రంలో విన్న థిల్లానా వేరొకరి స్వరంలో అయినప్పటికీ బానే ఉంది.

వాస్తవాల్లోకి వచ్చేశాక … ఈ విషయం కొంచెం మన భర్తలకు కన్వే చేద్దామనుకోవడం … ఇక్కడా పెళ్లికూతురు లాగానే ఈ భర్తల పాత్రలనీ డైలాగుకే పరిమితం చేయడం బాగుంది.

ఇలాంటి జోకులు చాలానే ఉన్నాయి. అసలు టైటిల్స్ లోనే మన వివాహ అవస్థకి అనడం …. వీళ్లు మామూలోళ్లు కాదని అర్ధమైపోతుంది.

ఇదే కథను మా రోజుల్లో అయితే మా దాసరి నారాయణరావు రెండున్నర గంటల సినిమా హాయిగా తీసేవారు.

ఓ ప్రాజెక్ట్ చేసినప్పుడు ఎన్నో అసంతృప్తులు ఉంటాయి. ఎన్నో కంప్లైంట్స్ ఉంటాయి. ఇదే సినిమా యూట్యూబ్ లో ఎక్కించి ఇన్నేళ్ళవుతున్నా ఐదంకెల వ్యూస్ ఏమీ లేవు. ఇందులో మేము రాసుకున్న కథ మా బెస్ట్ ఏమీ కాదు. అసలు రాసుకున్న స్క్రిప్ట్ పూర్తిగా తియ్యలేకపోయాం. మేము గౌరవమిచ్చే ఒక సీనియర్ రచయిత కి ఈ సినిమా అస్సలు నచ్చలేదు. (సున్నితంగానే చెప్పారు ఆ విషయం). 

అయినా ఊహించని ఎన్నో గిఫ్ట్స్ ని ఇచ్చింది ఈ సినిమా. ఎడిటింగ్ స్టూడియో నుంచే కాంప్లిమెంట్లు మొదలవడం మాలాంటి బిగినర్స్ కి చాలా ఊతం ఇచ్చింది. అందరూ చూసేది ఓ పావుగంట చిత్రాన్ని. దాని వెనక ఎన్నో చిత్రాలు చూపించింది ఈ ప్రాసెస్ మాకు! 

ఇంతా చెప్పి సినిమా కి లింక్ ఇవ్వకపోతే ఎలా? 

ఇదిగోండి https://www.youtube.com/watch?v=VF5U61ANQ5s&t=1s

ఇంత రాసాను కాబట్టి ఈ సినిమా చూడాలని గానీ, నచ్చాలని గానీ మొహమాటం పెట్టుకోవద్దని నా మనవి. 😊

ఇల్లలికి ఇల్లలికి .. ముగ్గేసి ముగ్గేసి ..

నాకు ఇంటి పని తో చాలా పేచీలున్నాయి. 

ఒకటి ఆ పని కి ఉన్న రిపిటీటివ్ నేచర్. ఒక్క రోజు, ఒక్క సారి చేస్తే సరిపోదు. చేస్తూనే ఉండాలి. చేస్తే మామూలుగా ఉంటుంది కానీ చెయ్యకపోతే కనిపిస్తుంది ఏవిటో. ఇంటి శుభ్రానికి శత్రుత్రయం ... దుమ్ము, చెత్త, మట్టి. అందులో దుమ్ము రక్తబీజుడి జాతికి చెందినదే అనిపిస్తుంది నాకు. టెడ్డీ బేర్, బార్బీ బొమ్మలు ఇష్టంగా కొనుక్కొని ఈ రాక్షసుడికి భయపడే వాటికి ప్లాస్టిక్ కవర్ ముసుగులు వేసేస్తూ ఉంటాం కదా. ఈ దుమ్ము అటక ల మీదా, ఫాన్ల మీద ఓ రకంగా, నేల మీద ఇంకో రకంగా, ఎలక్ట్రానిక్స్ మీద మరో రకంగా ఏర్పడుతూ ఉంటుంది. ఒకదానికి ఉపయోగించిన ఆయుధం ఇంకో దానికి ఉపయోగించలేం. అమెజాన్ లో కి వెళ్తే దోమల మెష్ తుడవడానికి ఓ బ్రష్, కార్పెట్ తుడవడానికి ఇంకోటి ఇలా అమ్ముతాడు. కానీ మనం ఆ ట్రాప్ లో పడకూడదు. మా  నాన్నగారు పాత దిండు గలీబు తో ఫాన్ తుడిచే వారు. ఇవి ఇండియా లో మనకే సాధ్యమైన జుగాడ్ చిట్కాలు. 

కొంతలో కొంత చెత్త ఫర్వాలేదు. ఇంట్లో ఫంక్షన్ లాంటివి పెట్టుకున్నప్పుడే ఎక్కువ వస్తుంది. లేకపోతే మామూలే. ఇంక మట్టి ...  పిల్లలు, మొక్కలు, పెంపుడు జంతువులు ఉన్నప్పుడూ, వానాకాలం లోనూ వస్తుంది అనుకోవచ్చు. ఇవి కాక పొరపాటున కిందపడి పగిలిపోయేవి, పౌడర్ డబ్బాల్లాగా చిమ్మబడేవి, నూనెలాగా రుద్దిరుద్ది కడగాల్సి వచ్చేవి .. ఇలాంటివి బోనస్. చిట్కాలు అవసరం అయ్యే పనులు ఇవి! 

ఈ మూడింటిని దాటితే ప్రత్యక్షమవుతాయి జీవులు... బొద్దింకలు, ఎలకలు, దోమలు, ఈగలు etc. నేను చచ్చిపోతాను.. మిమ్మల్ని కూడా తీసుకు పోతాను అనే సినిమా సైకోల్లాగా ఇవి పోవాలంటే మనక్కూడా ప్రమాదకరమైన కెమికల్స్ వాడాల్సిందే! 

ఇంటికొచ్చిన ప్రతీ సామాను నువ్వు మెయింటైన్ చెయ్యాల్సిన ఇంకో వస్తువే అని తెలియడమే పెద్దరికమ్. ఇది తెలియక వస్తువులు కొనుక్కుంటూ వెళ్లిపోవడం కుర్రతనం. ఈ కుర్రతనమే ఫాబ్రిక్ సోఫా కొనమంటుంది.  శిల్పారామం లో, హోమ్ సెంటర్ లో రకరకాల వస్తువులు కొనమంటుంది. మన దేశానికి సంబంధం లేని వాళ్ళు ఇళ్ళు ఎలా సద్దుకుంటారో చూసి వాళ్ళలాగా ఇల్లు సద్దుకోమంటుంది. వాళ్ళకి దుమ్ము తక్కువేమో.. అన్నీ ఓపెన్ గా ప్రదర్శించుకుంటారు. మన ఇళ్లలో ఒకేఒక షో కేస్ ఉంటుంది. అందులోనే అన్నీ పెట్టుకోవాలి. ఈ మధ్య ఈ రాగి పాత్రలు, ఇత్తడి  బిందెలు,బాయిలర్లు హాల్లో పెట్టుకోవడం ఒక క్రేజ్. కానీ వాటిని అలా మెరిపించాలంటే రెగ్యులర్ గా చింతపండు తో తోముకుంటూ ఉండద్దూ! మళ్ళీ అదో పని!

అభిరుచి ఉండి, ఆసక్తి ఉండి, చేసుకోగలిగిన శక్తీ ఉంటే ఇవన్నీ పనుల్లా అనిపించవు. అలాంటి వారి ఇళ్ళు కూడా భలే చక్కగా చూడముచ్చట గా ఉంటాయి. May God bless them! అలాంటి ఓ ఆంటీ మాకు ఉన్నారు. ఆవిడ ఇల్లు ఎంత శుభ్రంగా ఉంటుందో! మనిళ్ళలో ఓ వాడుక ఉంది చూడండి.. నేల మీద పడ్డ పాలెత్తుకు తాగచ్చు అని ... అలా అన్నమాట. ఇద్దరి ఇళ్ళకి ఒకే అమ్మాయి తడిగుడ్డ పెడుతుంది. కానీ ఆవిడ నేల మెరిసిపోతూ ఉంటుంది. మా నేల మీద తడిగుడ్డ పెట్టిన ఆనవాలు కనిపిస్తాయి. (ఇది ఓ మాప్ యాడ్  లాగా అనిపిస్తోంది కదూ. కానీ కాదు. మేము వాడే మాప్ కూడా ఒకే కంపెనీ.. ఎందుకంటే అది మా హెల్ప్ తనే తెచ్చుకుంటుంది) ఓ రోజు అంటీ ని అడిగితే చెప్పారు ... అమ్మాయి తడిగుడ్డ పెట్టాక ఆవిడ మళ్ళీ పెట్టుకుంటారట! ఇలా శ్రద్ధగా, ఓపిక గా చేసుకున్న ఇళ్ళు చూడగానే తెలుస్తూ ఉంటాయి.  

ఓ వాడుక ఉంది చూసారా ... ఇల్లు చూసి ఇల్లాలిని చూడాలని.. చూడాలి, కానీ జడ్జ్ చెయ్యద్దు. ఇది నా పాయింటు.  ప్రతి కుటుంబానికి ఓ లైఫ్ స్టైల్ ఉంటుంది. అది వారి పరిస్థితులని బట్టీ,  ప్రయారిటీలని బట్టీ ఏర్పడుతుంది. అవి పూర్తిగా తెలుసుకోకుండా కేవలం ఇల్లు శుభ్రంగా లేదని ఒకరిని తక్కువ గా చూడకూడదు కదా. 

ఇన్స్టాగ్రామ్ లో యూరోప్ కి చెందిన ఓ అమ్మాయి కి ఇళ్ళు క్లీన్ చెయ్యడం ఎంత ఇష్టమంటే వారాంతాల్లో వేరే వాళ్ళ ఇళ్ళు శుభ్రం చేసేస్తోంది.  (ఆ అమ్మయి అకౌంట్ లింక్ ఇచ్చాను. పేరుకుపోయిన చెత్త చూడలేని సున్నితమైన సెన్సిబిలిటీ ఉంటే క్లిక్ చెయ్యకండి). వాళ్ళ ఇళ్ళలోకి బలవంతంగా దూరిపోయి కాదు లెండి. మానసిక పరిస్థితి బాలేకో, అంగ వైకల్యం వల్లో తమ ఇల్లు శుభ్రం చేసుకోలేక ఇల్లు చెత్త కుండీ లాగా అయిపోయిన వాళ్ళ ఇళ్ళు మంచి మనసు తో శుభ్రం చేసి పెడుతుంది. ఉచితంగానే. దేనితో ఏది తుడిస్తే ఎలా శుభ్రం అవుతుందో అనే కోర్స్ చేసింది కూడా ఆ అమ్మాయి! (మన దగ్గర హోమ్ సైన్స్ అంటారు... అది ఇలాంటి కోర్సెనా?). వారి దేశాల్లో మరీ పరిస్థితి ఘోరంగా ఉంది అని ఆ అమ్మాయి క్లీన్ చేసే ఇళ్ళు చూస్తే తెలుస్తుంది...  మన దగ్గర మరీ పరిస్థితి అంత దిగజారదు. 

దీనికి నాకు తోచిన ఓ కారణం ... ఇంటి శుభ్రత ని లక్ష్మి దేవి కి ముడిపెట్టేయడం. డబ్బులు మెండుగా ఉండాలంటే రోజూ ఇల్లు తుడుచుకోవాలి, పాచి చేసుకోవాలి, ముగ్గు పెట్టుకోవాలి అనేది మనకి బ్రెయిన్ వాష్ చేసేసారు. సాక్ష్యం కావాలంటే "ఉండమ్మా బొట్టు పెడతా" సినిమా చూడండి.  

సొంత ఇళ్ళ వాళ్ళకి ఇల్లు వారిదే కాబట్టి శ్రద్ధ ఉంటుంది. అద్దె వాళ్ళకి ఇంటి వాళ్ళ భయం ఉంటుంది. ఇవేవీ లేకపోయినా పని చెయ్యడానికి డొమెస్టిక్ హెల్ప్ వ్యవస్థ ఉంది. వాళ్ళకి తోచినట్టు తుడిచి పెట్టేస్తారు.

పశ్చిమం లో మోటివేషన్ గురు లు ఈ మధ్య చెప్తున్నారు .. లేచాక వెంటనే పక్క శుభ్రంగా వేసేసుకోండి.. దాని వల్ల మీ రోజు బాగా గడుస్తుంది అని. ఇది ప్రత్యేకంగా చెపుతున్నారంటే వాళ్ళకి అలవాటు లేదా అనిపించింది నాకు. మన ఇళ్లలో పిల్లల వీపులు బద్దలు కొడతారు కదా పక్కలు తియ్యకపోతే! అది కూడా పొద్దున్నే!  

నిజానికి శుభ్రంగా ఉన్న ఇల్లు చూస్తే మనసు కూడా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. కొంత మంది విషయం లో ఈ మాట కి రివర్స్ కూడా పని చేస్తుంది. మనసు ప్రశాంతంగా అవ్వటానికి ఇల్లు క్లీన్ చేసే అలవాటు చాలా మందికి ఉంది మనలో. కానీ ముందు చెప్పినట్టు మానసిక స్థితి బాగోకపోతే అస్సలు ఇంటిని శుభ్రం చేసుకోలేం. ఆ పని భారంగా అనిపిస్తుంది. విసుగ్గా అనిపిస్తుంది. అలాగే కెరీర్ కొంత ఛాలెంజింగ్ గా ఉన్నప్పుడు కూడా ఇంటి పని కి అస్సలు సమయం కేటాయించలేం. ఈగ ఇల్లలుకుతూ పేరు మర్చిపోయింది అనేది సామెత. ఇల్లలికే పనుల్లో పడితే పేరేంటి .. కెరీర్, వర్క్ గోల్స్ .. ఇవన్నీ మర్చిపోయే ప్రమాదం లేకపోలేదు. 

ఇల్లలకడం అంటే గుర్తొచ్చింది... నేను ముందు చెప్పినట్టు ... ఈ ఇల్లు శుభ్రత విషయం లో బ్రెయిన్వాష్ చిన్నప్పుడే మొదలవుతుంది .. ఇల్లలికి ఇల్లలికి .. ముగ్గేసి ముగ్గేసి .. అని మొదలవుతాయి కదా చిన్న పిల్లల ఆటలు. ఇల్లలకగానే పండగ కాదు అంటారు.. ఈ సామెత కి నాకు మొత్తం వ్యాసం లో ఎక్కడా సందర్భం కుదర్లేదు. ఊరికే పడుంటుంది అని రాస్తున్న అంతే 😄

ఇంటర్నెట్ లో ఇల్లు మైంటైన్ చెయ్యడానికి క్లీనింగ్ షెడ్యూల్స్ ఉంటాయి. రోజూ గదులు తుడుచుకోవటం, వారానికోసారి బాత్రూమ్స్, నెలకోసారి మంచం దులుపుకోవడం, కర్టెన్స్ గట్రా మార్చుకోవటం.. ఇలా. కానీ ఈ షెడ్యూల్ ఇంటింటికీ మారుతుంది కదా. ఇంటి ముందు రోడ్డు వేసినా, కన్స్ట్రక్షన్ పని జరిగినా ఇంట్లోకి బోల్డు దుమ్ము, ధూళి వస్తుంది. అలాగే ఇంట్లో పిల్లలూ, పెంపుడు జంతువులూ ఉంటే ఆ షెడ్యూల్ వేరు! అందుకే అవి పెద్దగా ఉపయోగ పడవు మనకి. అలాగే  వెస్ట్ వాళ్ళు కనిపెట్టిన వాక్యూం క్లీనర్లు, ఇల్లు తుడిచే రోబోలు కూడా మనకి పనిచేయవని నా అభిప్రాయం. 

మన దగ్గర దీపావళి, ఉగాది లాంటి పండగలకి ఇళ్ళు నిగనిగలాడేలా చేసుకుంటాం. మంచు దేశాల్లో స్ప్రింగ్ క్లీనింగ్ అంటారు ... ఓహో ఓహో వసంతమా అంటూ బూజులు దులుపుకుంటారన్నమాట అక్కడి వారు. 

ఇంటర్నెట్ లో అందరం చూసాం ఓ ఫార్వార్డ్ .. జపాన్ లో స్కూల్  పిల్లల కి టాయిలెట్స్ శుభ్రం చేయడం నేర్పిస్తారని. మన దగ్గర ఇది ఎంత పెద్ద వివాదం అవుతుందో నేను చెప్పక్కర్లేదు. గాంధీ సినిమా లో ఓ సీన్ ఉంటుంది... సబర్మతీ ఆశ్రమం లో టాయిలెట్స్ శుభ్రం చేసే పని వారానికి ఒకరు చెయ్యాలి. ఓ సారి కస్తూర్బా గారి వంతు వస్తుంది. ఆవిడ అస్సలు చెయ్యడానికి ఇష్టపడదు. గాంధీ ఆ సమయం లో ఆవిడ మీద కన్నెర్ర చేస్తారు కూడా!   

సంపన్నుల ఇళ్లలో టీపాయ్ ల మీద, బల్లల మీద, గోడల మీద ఉండే ఖరీదైన  గృహాలంకరణ వస్తువులు, ఇండోర్ ప్లాంట్స్ మీద ఆకులకి సైతం దుమ్ములేకుండా చూసినప్పుడు "తాజ్ మహల్ కు రాళ్ళెత్తిన కూలీలు" గుర్తొస్తారు నాకు.  మనం సొంతగా మెయింటైన్ చేసుకోలేని ఇళ్ళు కట్టుకుని ఇంకో జాతి మీద మనం డిపెండ్ అయ్యి .. వారు మన మీద డిపెండ్ అయ్యేలా చేస్కున్నామని  అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి నాకు. కానీ నేను ఈ బ్లాగ్ ప్రశాంతంగా రాయగలుగుతున్నాను అంటే నా ఇల్లు శుభ్రం చేసుకొనే పని నుంచి నేను ఫ్రీ అవ్వడం వల్లే అని కూడా తెలుస్తూ ఉంటుంది. ఈ కాంప్లెక్స్ విషయం గురించి మాట్లాడటానికి నా అనుభవం తక్కువ... ఇంటి మెయింటెనెన్స్ లాగే. 😁

ఇంటి పని అదే పని గా చేసి కొంతమంది మైండ్సెట్ ఇరుకైపోతుందని అని నా అబ్సర్వేషన్.  తమ ఇల్లు తుడుచుకొని రోడ్డు మీద దుమ్ము పడేసే వాళ్ళు ఈ బ్యాచే అనిపిస్తుంది. బతుకంతా ఇంటి శుభ్రత చుట్టే తిరుగుతుంది ఇలాంటి వాళ్ళకి.  దానికి అనువైన నిర్ణయాలే తీసుకుంటూ ఉంటారు కూడా. ఇల్లు పాడవుతుంది అని కుక్కని పెంచుకోకపోవడం, సోషల్ లైఫ్ లేకుండా ఇల్లు అదే పనిగా తుడుచుకుంటూ ఉండటం, ఇంటికొచ్చిన అతిథుల వల్ల ఏదైనా ఒలికినా, మరక పడినా నిర్మొహమాటంగా వాళ్ళ ముందే మొహం మటమట పెట్టుకోవడం, పిల్లల్నయితే తిట్టేయడం... ఇవన్నీ ఈ మైండ్సెట్ వల్ల కలిగే పైత్యాలే.  ఫ్రెండ్స్ సీరియల్ లో మోనికా పాత్ర ఈ బాపతే. 

ఆడవాళ్లు ఇంటిపనులు, ఆఫీసు పనులూ 'బ్యాలెన్స్' చెయ్యలేక చస్తూ ఉంటే 'మగవాళ్ళు చీపురు పట్టుకోకూడదు' అనే మాటలు విన్నా, అసలు ఆ సదరు మగవాళ్ళకి ఇంట్లో చీపురు కట్ట ఎక్కడుందో తెలీదన్నా నాకు వారి మీద ఈర్ష్య, ఆగ్రహం ఒకేసారి వస్తాయి. ఇదే మగవాడికి ఓ షాపు ఉండి ఆ రోజు బాయ్ రాకపోతే చీపురుతో తన కార్యక్షేత్రాన్ని తుడుచుకుంటాడు! ఇప్పుడు పరిస్థితి లో చాలా మార్పు వచ్చింది .. కాదనట్లేదు. కానీ ఇప్పటికీ ఇంటి నిర్వహణ గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరమే లేని ప్రివిలేజ్ లో ఎంతమంది మగవారు ఉన్నారో కదా! 

జీవితాన్ని కాచి వడబోయలేదు కానీ ... గోరువెచ్చ గా సిప్ చేసిన అనుభవం తో నాకు తెలిసిందేంటంటే .. దీపం కిందే చీకటి ఉన్నట్టు ...మనం సుఖం అనుకునే ప్రతి దాని వెనక ఓ నస ఉంటుంది. సౌకర్యం కోసం, సెక్యూరిటీ కోసం మనిషి ఇళ్ళు నిర్మించుకుంటే ఆ వెనకే వస్తుంది ఎడతెగని ఇంటిపని. కనిపించదు కానీ మన దినచర్య లో చాలా భాగం ఇదే ఆక్రమించుకుంటుంది. ఇష్టంగా చేసుకున్న రోజు exercise, టైం పాస్. లేనిరోజు విసుగు, చాకిరీ.  

"పెంపకాలు" (ఈనాడు ఆదివారం లో నా కథ)

మొత్తానికి ఇంకో కథ రాసానండి. ఈనాడు ఆదివారం సంచిక వారు ప్రచురించినందుకు కృతజ్ఞతలు. ఇదిగో, ఇక్కడ షేర్ చేస్తున్నా.  

విశ్వనాథ్ గారికి స్మృత్యంజలి

విశ్వనాథ్ గారి తో నాకు కొన్ని జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి అని చెప్పుకోవడం ఓ అదృష్టం గా భావిస్తున్నాను. 

తెలుగు వారి గా పుట్టి విశ్వనాథ్ గారి గొప్పతనం తెలియకపోవడం అసంభవం. మన ఇళ్లలో పిల్లలకి పరిచయం చేసే తెలుగు సంస్కృతి లో ఆయన సినిమాలు, పాటలు, సన్నివేశాలు  ఎప్పుడో ఓ భాగమైపోయాయి. 

నా పోస్టు గా .. మా .. నీ.. లో విశ్వనాథ్ గారు సృష్టించిన సాగర సంగమం లో 'బాలు' పాత్ర గురించి రాసే అప్పుడు 'మొదటి సారి సాగర సంగమం ఎప్పుడు చూశానో  గుర్తులేదు ... .. మొదటి ఆవకాయ ఎప్పుడు తిన్నానో గుర్తులేనట్లే' అని రాసుకున్నాను. 

విశ్వనాథ్ గారి సినిమా ఆయన పాటల ద్వారా అమ్మ వల్ల పరిచయమయింది.  విశ్వనాథ్ గారు అనగానే కొన్ని శంకరాభరణం .. తదనంతర సినిమాలు ఎక్కువ తలుచుకుంటాం కానీ అంతకు ముందు ఆయన తీసిన సినిమాలు అమ్మ మాకు చెప్పడం వల్ల బాగా తెలుసు. ముఖ్యంగా 'ఉండమ్మా బొట్టు పెడతా' 'చెల్లెలి కాపురం' 'శారద' ... ఇలా. 

ఇంట్లో కర్ణాటక సంగీతం, సాహిత్యం .. ఈ వాతావరణం ఉన్నందువల్ల ఆయన సినిమాలు చిన్నప్పుడు  పరిచయమయ్యాయి. పెద్దయ్యాక నేను సినిమా రంగం ఎంచుకోవడం వల్ల ఇంకొంత అనుబంధం పెరిగింది అని చెప్పవచ్చు. చిన్నప్పుడు నచ్చిన ఆయన సినిమాలు పెద్దయ్యాక అధ్యయనం చేసే అవకాశం కలిగింది. 

ఒకప్పుడు నా  నైజం ఎలా ఉండేదంటే నాకెవరైనా కళాకారులు బాగా నచ్చినా, వారి కళను నేను ఎంత admire చేసినా, వారిని కలవాలని అనుకొనే దాన్ని కాదు. కలిసినా మాట కలిపే దాన్ని కాదు. వారి కళ నాకెందుకు ఇష్టమో వారితో షేర్ చేసుకొనేదాన్ని కాదు. బిడియమో మొహమాటమో తెలీదు. 'వాళ్ళకి చెప్పేవాళ్ళు తక్కువుంటారా' అని కూడా అనిపించేది. కానీ నన్ను వారి కళ ఎలా ప్రభావితం చేసిందో అది నేనే చెప్పగలను అని తర్వాత తెలిసింది. నేను కళాకారిణి అయ్యాక మన కళ నచ్చి genuine గా ఎవరైనా appreciate చేస్తే ఆ మాటల విలువ ఏంటో కూడా తెలిసింది. కొంచెం ఓపెన్ అయ్యాను ఈ  విషయంలో. 

ఓ సినిమా ప్రివ్యూ లో విశ్వనాథ్ గారు నా వెనక సీటే. ఇంటర్వెల్ లో వెళ్లి ఆయన పక్కన కూర్చొని మాట్లాడేసాను. మా ఇంట్లో అనుకునే వాళ్ళం .. అయన పాత్రలు ఎప్పుడూ .. కూర్చొని డైలాగ్ చెప్పరు ... ఏదో ఒక పని చేస్తూ మాట్లాడతారు.. మనం నిజ జీవితం లో మాట్లాడినట్టే. మొక్కలకి నీళ్లు పోస్తూనో, కళ్ళజోడు తుడుచుకుంటూనో, ఏదైనా చాక్లెట్ రాపర్ విప్పి తింటూనో ... ఇలా. అదే ఆయనకి చెప్పాను. సినిమాల్లో దాన్ని 'బిజినెస్' అంటారు. ఓ పాత్ర ఏదో ఒక బిజినెస్ ఇవ్వడం. దాని గురించి మాట్లాడుకున్నాము. 

ఇంట్లో ఇంకో విషయం కూడా అనుకొనే వాళ్ళం .. ఆయనకి సంగీతం వచ్చేమో .. అందుకే ఇంత బాగా అర్ధం చేసుకుంటారు కళాకారులని .. అందుకే అంత మంచి సంగీతం కూడా బయటికి వస్తుంది అని. అదే మాట ఆయన్ని అడిగా. నాకు రాదు కానీ ఇయర్ (చెవి) ఉంది .. నేను సంగీతాన్ని బాగా గ్రహించగలను అన్నారు.  

స్వాతి కిరణం లో మమ్ముట్టి లాంటి క్యారెక్టర్ కళాకారుల జీవితం లో చాలా పరిచయమైన పాత్రే. అన్ని రంగాల్లో లాగే ఇక్కడ అసూయ ఉంటుంది.  కానీ ఆయనకి అలాంటి వ్యక్తి ఎవరైనా తెలుసా అని అడుగుదామనుకున్నా. కుదర్లేదు. 

ఇంతలో ఎవరో బిస్కెట్లు తెచ్చిచ్చారు ఆయనకి టీ తో పాటు. ఆయన 'ఈ బిస్కెట్లలో ఏది బాగుంటుంది' అన్నారు. గ్లూకోజ్ బిస్కెట్లు వద్దు, కుకీ లాంటివి తీస్కోండి అని అవి తీసిచ్చా. ఆయనకి ఇచ్చిన వాటిలో నాకోటి ఇచ్చారు. నేను ఆ కుకీ ని తినకుండా ఫోటో తీస్కొని నా బాగ్ లో పెట్టుకున్నా చాలా రోజులు. (ఆ ఫోటో దొరకలేదు ఏంటో .. హార్డ్ డిస్కులు వెదికినా). నేను అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్ ని అని చెప్తే.. నన్ను పెట్టి సినిమా తియ్యి మరి అన్నారు. బాలు ని మాధవి తిట్టినట్టు నేను ఎంత మాడెస్ట్ అంటే 'ఆ.. నేను ఆయన్ని పెట్టి తియ్యడమేంటి' అని నవ్వుకున్నాను. పిచ్చి దాన్ని. 

నేను బిడియం వదిలి ఇంత మాట్లాడటమే ఎక్కువ. ఇంక పరిచయం ఏర్పరుచుకోవడం ఇవన్నీ తెలీదు. అందుకే ఆ తర్వాత గ్యాప్ వచ్చింది. 

లక్కీ గా మరో సారి జీవితం ఇంకో అవకాశం ఇచ్చింది. ఈ సారి గాయని గా. 

అక్కా, నేను బాపు రమణ గారి స్మృతి సభలో 'సా పా సా' చేసాం . (అంటే ఒక థీమ్ తీస్కొని దాని గురించి మాట్లాడుతూ పాటలు పాడతాం అన్నమాట) అక్కడ మమ్మల్ని విన్న ఒకాయన విశ్వనాథ్ గారి ఇంట్లో ఆయన పుట్టిన రోజు సందర్బంగా మా కచ్చేరి పెట్టించారు. విశ్వనాథ్ గారి ముందు పాడటానికి మేము ఎంచుకున్న థీమ్ 'విశ్వనాథ శ్రీకృష్ణ తత్వం'. ఆయన సినిమాల్లో కృష్ణుడి మీద పాటల్ని ఎంచుకొని 'సా పా సా' చేసాం. అక్కడ సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారి లాంటి ఒక గూటి పక్షులు చాలా మంది ఉన్నారు ఆ రోజు. వారి ముందు వారి పాటల గురించి మేము వివరిస్తూ పాడుతుంటే చాలా ఆనందంగా అనిపించింది. 

విశ్వనాథ్ గారి సినిమాలు, వాటిలో సంగీతం మాకు ఎంత విలువైనదో, అది మాకు ఎంత ఇష్టమో ఆయనతో స్వయంగా షేర్ చేసుకున్న మధుర క్షణాలవి. అంత కన్నా ఓ అభిమాని కి ఏం కావాలి? 

మళ్ళీ పిచ్చి 'మాడెస్టీ' వల్ల 'ఆ .. ఆయన ఎంత గొప్ప కళాకారులని వినలేదు .. మనం కూడా ఈ రోజు తర్వాత మళ్ళీ కలుస్తామా ఏంటి' అనుకున్నాం. కానీ ఆ తర్వాత విశ్వనాథ్ గారి గణం లో ఆయన మమ్మల్ని లెక్కపెట్టేసుకున్నారు ఆ రోజు నుంచి!

ఆయన కి 'దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే' ప్రకటించిన రోజు మళ్ళీ ఆయన నుంచి పిలుపు వచ్చింది. ఆరోజు ఖర్మ కాలి మేము ఇంకో చోట కి వెళ్లాల్సిన పరిస్థితి. మళ్ళీ మేము 'ఆ.. ఇంత మంది లో మనని పట్టించుకుంటారా ... ఆయనకి అభినందనలు చెప్పి జారుకోవచ్చు' అని అనుకున్నాం. సబిత గారు (సప్తపది లో హీరోయిన్) అంటూనే  ఉన్నారు .. ఆయన పాడకుండా మమ్మల్ని పంపించరు అని. అదే జరిగింది. అభినందనల వెల్లువ మధ్యే ఎన్నో పాటలు పాడించుకున్నారు. మాకు ఆ పాటల వెనక కథలు చెప్పారు. మేము తొందరగా వెళ్ళాలి అని తెలిసి అలిగారు కూడా! కార్యక్రమం అయ్యాక 'ఇంక మీరు పరిగెత్తండి' అన్నారు. మేము ఆ రెండో చోటకి వెళ్లలేకపోయాం. ఏం నష్టం లేదు అనిపించింది. ఇదే ముఖ్యం అనిపించింది. 

విశ్వనాథ్ గారితో ఇంకో అనుభవం ... ఆయన తో కూర్చొని స్వర్ణ కమలం చూడటం. ఆ రోజు సినిమా స్క్రీనింగ్ అయ్యాక మా ఫామిలీ తో కూర్చొని మా అమ్మ గారిని కూడా పాడమని ఎన్నో పాటలు పాడించుకున్నారు. 

విశ్వనాథ్ గారి వల్లే సీతారామశాస్త్రి గారి ప్రేమ ను కూడా పొందే అవకాశం కలిగింది. ఆయన ఏదో ఇంటర్వ్యూ లో మా ఇద్దరి సిస్టర్స్ గురించి ప్రస్తావించారని విన్నాను. మేము విశ్వనాథ్ గారి ముందు పాడిన మొదటి సారి ఆయనే శాలువాలు కప్పి సత్కరించారు. ఎంత భాగ్యం! 

కోవిడ్ తర్వాత విశ్వనాథ్ గారిని ఇంక కలిసే అవకాశం కలగలేదు. సముద్రం దగ్గర ఎంత సేపు కూర్చున్నా తనివి తీరనట్టే వారిలాంటి కళాకారుల దగ్గర ఎన్ని సార్లు సమయం గడిపినా సరిపోదు. కానీ నాకు ఆయన తో దొరికిన జ్ఞాపకాల విలువ తెలుసు. అందుకే తృప్తి గా ఉంది. 

విశ్వనాథ్ గారు ఎంత గొప్ప దర్శకులో నాకన్నా పెద్దవారు ఇంకా బాగా చెప్పగలరు. కానీ ఆయన నాకేంటో నేనే చెప్పగలను. 

సినిమా కి నేను ఆకర్షితురాలిని అయ్యాను అంటే అది ఆయన సినిమాల వల్లే. సంగీతం, సాహిత్యం, నృత్యం .. వీటిలో పెరిగిన నాకు ..  ఆయన సినిమాలు చాలా బాగా అర్ధమయ్యేవి .. ఆ హాస్యం.. ఆ కథలు.. 

ఓ మంచి సినిమా తన రహస్యాలన్నీ ఒకే సారి విప్పదు అని ఓ కొటేషన్ ఉంది. విశ్వనాథ్ గారి సినిమా అలాంటిదే. వయసు పెరిగే కొద్దీ ఆయన సినిమాల్లో ఇంతకు ముందు చూడని, అర్ధమవ్వని అంశం ఇంకోటేదో కనిపిస్తుంది. ఆయన సినిమాల మీద థీసిస్ రాసేంత మ్యాటర్ ఉంది అక్కడ. 

సినిమా తియ్యాలనుకుంటున్న ఓ వర్ధమాన దర్శకురాలిగా ఆయన దగ్గర్నుంచి నేను నేర్చుకున్నది చాలా ఉంది. నీకు తెలిసిన కథ .. నువ్వు చెప్పాలనుకున్న కథ .. అది మార్కెట్ లో ట్రెండ్ లోనిది కాకపోయినా సరే .. అది తియ్యాలి అనే ధైర్యం ఆయనే ఇచ్చారు. 

వంద కోట్లు వసూల్ చేసిన సినిమా గురించి మహా అయితే ఐదేళ్లు చెప్పుకుంటాం. ఈ లోపు దాని రికార్డ్ ని ఇంకో సినిమా బద్దలు కొట్టేస్తుంది. కానీ విలువలున్న సినిమా ఎంత కాలమైనా నిలబడుతుంది అని అనడానికి ఆయన సినిమానే సాక్ష్యం. ఇప్పటికీ క్లాస్ సినిమా మాస్ హిట్ అయింది అంటే శంకరాభరణం ఒక్కటే ఉదాహరణ ఏంటో. 

ఈ మధ్యే ఓ ఇంగ్లీష్ పదానికి అర్ధం తెలుసుకున్నాను. seminal .. సెమినల్ . సెమినల్ వర్క్ అంటే .. దాని తర్వాత ఎన్నో మార్పులకి కారణమైంది అని అర్ధమట. ఆయన సినిమా కి ఇదే కరెక్ట్ పదం. 

'అడుగడుగున గుడి ఉంది' పాట మా అమ్మగారు సంగీతం పిల్లలకి ఇప్పటికీ నేర్పిస్తారు .. కీర్తనలు, కృతులతో బాటు. ఆయన సినిమా పాటలు సంప్రదాయ కృతి కీర్తనలకు దీటుగా ఉంటాయి మరి! 

ఆయన స్మృతులతో ఓ వీడియో చేసాం. ఆయన ముందు పాడిన 'విశ్వనాథ కృష్ణ తత్వం' కొంత భాగం కూడా ఇందులో చూడచ్చు. 

ప్రభావశీలురైన ఇటువంటి మహనీయులు వెళ్ళిపోయాక .. ఓ శకం ముగిసింది అంటాం. కానీ ఈ శకం ముగియకూడదు. ఆయన చూపించిన విలువల సినిమాలు ఇంకా రావాలి. ఇదే నా ప్రార్ధన. 

నేను పాడిన ఓ ఘజల్

నా బ్లాగు బాంధవులకి నా ఘజళ్ళ ప్రేమ తెలీనది కాదు. 
ఘజల్స్ కి సంబంధించి ఇంతకు ముందు ఓ రెండు మూడు పోస్ట్స్ రాసాను. 

 

నేను రాసిన ఓ ఉర్దూ ఘజల్ , 
ఆజ్ .. కుఛ్ టూటీ ఫూటీ సీ హూ మేఁ , 
అలాగే ఘజల్స్ నుంచి వచ్చిన ఓ తెలుగు సినిమా పాట ని విశ్లేషించిన మూడు పాటల కథ ఇవి తెలిసే ఉంటాయి. 

దూరదర్శన్ లో నా చిన్నప్పుడు పీనాజ్ మసానీ అనే గొప్ప గాయనీమణి పాడిన ఓ ఘజల్ ప్రసారం చేశారు. అప్పట్నుంచి అది నాకు గుర్తుండిపోయింది. పెద్దయ్యాక గూగుల్ లో వెతికితే అప్పుడు గూగుల్ లో కనపడలేదు. కానీ ఓ రెండేళ్ల క్రితం అనుకుంటా ఇంటర్నెట్ లో ఆ ఘజల్ కనిపించింది. 

లూప్ లో కొన్ని గంటలు వింటూ ఉండిపోయాను ఆ ఘజల్. 

యూ ఉన్ కీ బజ్మ్ మే ఖామోషియో నే కామ్ కియా 
సబ్ హీ నే మేరీ మొహబ్బత్ కా ఏతరాం కియా .. 
ఇలా సాగుతుంది ఆ ఘజల్. 

మొన్న ఓ సారి వీలు దొరికినపుడు పాడి రికార్డ్ చేసాను. అదే మా సాపాసా యూట్యూబ్ ఛానెల్ లో అప్లోడ్ చేసాం ఈ రోజు. 
ఆ వీడియో లోనే ఘజల్ అర్ధం కూడా ఉంటుంది. 

ఘజల్ లో నాలుగు చరణాలు ఉంటాయి 
నేను రెండు మాత్రం పాడాను. మొదటిది, ఆఖరిది. 

ఈ ఘజల్ లో నాకు నచ్చిన ఓ అంశం ... ఏ లింగం వారైనా పాడుకోగలగడం. రాతి గుండె ప్రేయసే కాదు రాతి గుండె ప్రేమికుడి బారిన పడిన అమ్మాయిలు కూడా పాడుకోవచ్చు. ఘజల్స్ లో ఇది అరుదు. 

ఇంకో అంశం .. ట్యూన్. పాడటానికి కొంత ఛాలెంజింగ్ గా ఉంటుంది.. మంచి గమకాల తో. మీరు ఒరిజినల్ గూగుల్ చేసి తప్పకుండా వినండి. (Yun Unki Bazm Main  - Penaz Masani) అందులో చరణాల మధ్య సంగీతం కూడా చాలా బాగుంటుంది. 

చదువులలో మర్మమెల్ల ...

చాలా రోజుల నుంచి చదువులు, విద్యా వ్యవస్థ మీద నా ఆలోచనలు, అనుభవం షేర్ చేసుకుందామనుకుంటున్న. 

విద్యా వ్యవస్థ అంటే అందులో సిలబస్, బడి గంటలు, బడి పరిస్థితులు, ఫీజులు, భారత దేశం లో తల్లి దండ్రుల సైకాలజీ, పరీక్షా పద్ధతులు... ఇలా చాలా అంశాలు ఉన్నాయి. కానీ ఈ రోజు నా ఫోకస్ సిలబస్, బోధన లో నాకు నచ్చని పోకడలు ..... వీటి గురించే ఉంటుంది. 

చాలా విషయాల్లో లాగా ఈ సబ్జెక్టు కూడా బ్రిటిషు వాళ్ళు రాక ముందు, వచ్చాక .. ఇలా ఆలోచించాల్సి ఉంటుంది. 

గురుకుల విద్య మన సంప్రదాయం. తర్వాత స్కూళ్ళు మొదలయ్యాయి. అప్పుడొక మంచి, ఇప్పుడొక మంచి. అప్పుడు గురుకులాలు కొన్ని కులాలకు అందుబాటులో లేక పోయేవి. ఇప్పుడు స్కూళ్ళు అందరివీనూ. 

వృత్తి విద్యలు ఉండేవి. కానీ ఇవి కూడా ఆ వృత్తి కి చెందిన సామాజిక వర్గం వారే నేర్చుకుని సాధన చెయ్యాలనే నియమం ఉండేది. 

ఇవి అంతా మన విద్య ఆంగ్లీకరించక ముందు.  

బ్రిటిష్ వాళ్ళకి క్లర్కులే కావాలి కాబట్టి మన విద్యా వ్యవస్థ కూడా అలాగే డిజైన్ చేయబడింది అని తెలిసిన విషయమే. ఆ తర్వాత ఏమీ మార్పు రాలేదా అంటే కొంత వచ్చిందని నాకు అనిపిస్తుంది. 

కానీ విద్యా నాణ్యత గురించి మాట్లాడితే నాకు కొన్ని సందేహాలు, పరిశీలనలు, అభ్యంతరాలు ఉన్నాయి. 

సిలబస్ లో ఉన్న ఓ మంచి విషయం.. అన్ని సబ్జక్ట్స్ ని పిల్లలకి పరిచయం చేయడం. స్కూల్ స్థాయి వరకూ ప్రతి ఒక్క బాలుడూ, బాలికా అన్ని సబ్జెక్టులు చదవాలి అని నియమం పెట్టడం మంచిదే నా అభిప్రాయం లో. అందరూ జోకులు వేస్తారు కదా ... ఆల్జీబ్రా జీవితం లో ఏం ఉపయోగపడుతుంది అని. దాని ఉద్దేశం అది కాదు. ఎదుగుతున్న లేత మెదడు ని అన్ని విధాలా వికసింపచేయడం. ఒక్కొక్క సబ్జెక్ట్ మెదడు లో ఒక్కొక్క భాగాన్ని ప్రేరేపిస్తుంది. అది ఎదిగే బ్రెయిన్స్ కి చాలా అవసరం. తర్వాత ఆ చిన్నారి ఆ సబ్జెక్టు ఎంచుకోకపోయినా సరే, ఆ వయసు లో అన్నీ తెలియడం ఎంతో ముఖ్యం. 

విద్యార్థి కి కొరుకుడుపడని సబ్జక్ట్స్ ఉంటాయని, వాటిని ప్రేమగా అతనికి అలవర్చాలని టీచర్ అనుకుంటే చాలు. ఈ విషయం లో తమ పిల్లల మీద ప్రెషర్ పెట్టకుండా తల్లిదండ్రులు ఉంటే చాలు. (కానీ అలా జరగదు. ఇక్కడే నాకో పెద్ద ప్రాబ్లమ్ ఉంది. దీని గురించి ముందు రాస్తా ). 

అసలు నేనైతే ఏ యేడు కా యేడు సిలబస్ ని బాగా ఎంజాయ్ చేసే దాన్ని. ముఖ్యంగా నాకిష్టమైన సబ్జక్ట్స్ ని. తెలుగు, హిందీ, ఇంగ్లీష్ టెక్స్ట్ బుక్ ఒకే సారి చదివేసే దాన్ని వచ్చిన వెంటనే. ఎంత మంచి కవులు, రచయితలని  పరిచయం చేసిందో సిలబస్! ఏ వయసు కి తగ్గట్టు అలా ఉండేవి కథలు, వ్యాసాలు. 

సైన్స్, సోషల్, మ్యాథ్స్ అస్సలు కొరుకుడుపడేవి కావు. కొంత స్నేహితుల సహాయం తో, అక్కడక్కడా టీచర్ల సహాయం తో నెట్టుకొచ్చాను. మ్యాథ్స్ ని, సైన్స్ ని నాకు ప్రేమ గా చెప్పిన వాళ్ళెవరూ లేరు ... అలా పరిచయం చేసి ఉంటే తెలుగు లో లాగా తొంభై మార్కులు వచ్చేవి అందులో కూడా. (అప్పటికీ టెన్త్ సైన్స్ లో రెండు పేపర్లు కలిపి 85 మార్కులు వచ్చాయి... నేను ఓ ఐదు మార్కుల డయా గ్రామ్ వదిలేశాక కూడా ... ఇది నాకు ఎప్పటికీ అంతు చిక్కని మిస్టరీ!)

నాకు ఇంకో ప్రాబ్లమ్ కూడా ఎదురైంది. సిలబస్ లో ఉన్నది టీచర్లు కూలంకషం గా చెప్పకపోవడం. 

పదో తరగతి బయాలజీ లో రెండు చాఫ్టర్లు ఉండేవి. ఒకటి మెన్స్ట్రు వల్  పీరియడ్స్ గురించి. రెండోది పునరుత్పత్తి గురించి. చక్కగా శాస్త్రీయంగా బొమ్మల తో సహా. అసలు అవి మాకు చెప్పనే లేదు. మాకే కాదు ... నాకు తెలిసిన స్కూళ్లలో ఎవరూ చెప్పినట్టు లేదు. 

ఇంగ్లీష్ లో ఓ కథ లో ఓ అబ్బాయి అమ్మాయి వేషం వేస్కొని ఒకావిడ ఇంటికి వెళ్తే ఆవిడ రెండు నిముషాల్లో చెప్పేస్తుంది వాడు మరువేషం లో ఉన్నాడని. ఎలా అంటే వాడి ఒళ్ళో కి ఆవిడ ఏదో విసిరితే వాడు గబుక్కున రెండు కాళ్ళూ ఎడంగా పెడతాడు. అమ్మాయిలు అలా చెయ్యరు కదా. ఈ సన్నివేశం ఎంత బాగా చెప్పచ్చు పిల్లలకి.. అమ్మాయిల బాడీ లాంగ్వేజ్ ఎందుకు అలా ఉంటుంది అని. ఓ టీచర్ నుంచి హుందాగా ఈ విషయం చెప్తే ఎంత బాగా తెలుసుకుంటారు పిల్లలు? అబ్బే ... అలాంటివేవీ జరగలేదు. అసలు ఇదో పెద్ద చర్చ. ఇలాంటివి చెప్పాలా వద్దా అని. చెప్పాలి. పెద్దవాళ్ళు హుందాగా మర్యాదగా వివరించాలి. లేకపోతే ఆ క్యూరియాసిటీ చెత్త మార్గాల్లో తీర్చుకోవాల్సి వస్తుంది పిల్లలకి. 

మా బడి లో టీచర్లని విమర్సించట్లేదు. వాళ్ళ ట్రైనింగ్ ని, ప్రాక్టీస్ లో కి వచ్చే సరికి సిలబస్ ఎలా డైల్యూట్ అయిపోతోంది ..ఇది చెప్పడం నా ఉద్దేశం. (మన దగ్గర చాలా స్కూల్స్ లో ట్రైన్ అయినా టీచెర్లేమీ ఉండరు కూడా.. ఇదో సమస్య) 

నాకు ఉన్న ఇంకో అతి పెద్ద సమస్య ... పరీక్షలే దిశగా, మార్కులే గోల్ గా సాగే బోధన. 

నాలెడ్జ్ ఓరియెంటెడ్ గా కాక ఎగ్జామ్ ఓరియెంటెడ్ గా సాగే చదువులు. 

ఉదాహరణ కి ఓ చాప్టర్ లో రెండు మార్కుల ప్రశ్నలే వస్తున్నాయి పరీక్షలో అంటే దానికి అంతే విలువ ఇస్తారు. ఒక చాప్టర్ ఎగ్జామ్స్ లో రాదంటే ఇంక మొహమాటానికి కూడా అది టచ్ చేయరు. అందులో విజ్ఞానం ఎంత బాగున్నా సరే. పైన నేను చెప్పిన బయాలజీ లో జరిగింది కూడా అదే. సిలబస్ లో చేర్చారు కానీ పరీక్ష లో ఆ చాప్టర్ నుంచి ఏవీ రావు. 

నేను లెక్చరర్ గా ఓ రెండేళ్ళు పని చేసాను. అంటే ఈ వ్యవస్థ లో నాకు కూడా కొంత అనుభవం ఉంది. ఇదే సమస్య ఓ శిక్షకురాలిగా నాకు ఎదురైంది. 

నా క్లాసు లో ఎనభై మంది ఉండే వారు. కొంత మంది చురుకు గా నేర్చుకొనే వారు. కొంత మంది కి ఒకే విషయం రెండు మూడు సార్లు చెప్పి సాధన చేయించాలి. దొరికే వర్కింగ్ డేస్ లో వాళ్ళు ఆబ్సెంట్ అయ్యే రోజులు తీసేస్తే నిజానికి పిల్లల తో లభించే సమయం తక్కువ. ఉన్న సమయాన్నే సద్వినియోగం చేసుకొనే క్రమం లో ముందు ప్రాముఖ్యం పరీక్ష లో వచ్చే చాఫ్టర్లకే ఇవ్వవలసి వచ్చేది. ఇది కాలేజీ యాజమాన్యం నుంచి వచ్చిన పాలసీ కూడా. కానీ మా సీనియర్ లెక్చరర్ ఒకావిడ నాకు చెప్పారు. మిగిలిన చాఫ్టర్లు వదిలేయద్దు. కొంత టైం తీస్కొని చెప్పు అని. ఆవిడ అలాగే చేసే వారు కూడా. నేను అదే పద్ధతి ఫాలో అయ్యాను. 

ఇవి పరీక్ష లో రావు ...  కానీ విస్మరించాల్సిన పని లేదు . ... జ్ఞాన సముపార్జన ప్రధానంగా నేర్చుకుంటే పరీక్షలకి కూడా ఆటోమాటిక్ గా పనికొచ్చేస్తుంది కానీ పరీక్షల కోసమే ముక్కున పడితే చదువుకున్న అజ్ఞానులం అవుతాం ... అని చెప్పి మరీ ఆ చాఫ్టర్లు చెప్పాను. అది తృప్తినిచ్చింది నాకు. ఓ స్టూడెంట్ గా నాకు జరిగిన లోపం ఓ టీచర్ గా నేను రిపీట్ చేయకపోవడమే నా గెలుపు అనుకుంటాను. (త్రీ ఇడియట్స్ లో ఈ పాయింట్ అందరికీ అర్ధం అయ్యేలా బాగా చెప్పారు కూడా). 

కానీ ఈ  సమస్య ఒక్క కాలేజీ ది కాదు. అసలు మన చదువులే ఉద్యోగాల కోసం కదా. ఒక్కో దశకం లో ఒక్కో ట్రెండు నడుస్తుంది చదువుల్లో. ఒకప్పుడు డాక్టర్ అవ్వాలని పిచ్చి, తర్వాత సివిల్స్.. ఇప్పుడు ఇంజనీర్.. 

అంతే గానీ ఒక విద్యార్థి కి నచ్చిన, ఎంజాయ్ చేసే, టాలెంట్ ఉన్న సబ్జెక్టు ఏది? అందులో ఏ విధంగా ఉన్నత స్థాయి కి వెళ్ళచ్చు (సంపాదించుకుంటూనే) అని ఉండదెందుకు? 

టెన్త్ తర్వాత నాకు భాషలు చదువుకోవాలని చాలా ఆసక్తి ఉండేది. అన్ని సబ్జక్ట్స్ భాషలే ఎందుకు కాకూడదు అనిపించేది. వెతకగా వెతకగా ఓ గవర్నమెంట్ కాలేజీ లో ఓ ఇంటర్మీడియెట్ కోర్స్  కనిపించింది. కోర్స్ పేరు గుర్తు లేదు కానీ.. ఐదు పేపర్లు. అందులో ఓ ఓరియంటల్ లాంగ్వేజ్,  ఇంగ్లీష్, సంస్కృతం, ఓ యురోపియన్ భాష .. ఇలా ఉన్నాయి. ఓరియంటల్ లో ఉర్దూ లాంటివి కూడా ఉన్నాయి. నాకు ఎంత ఆశ పుట్టిందో ఆ కోర్స్ చూసి. కానీ ఆ కోర్స్ కేవలం పేపర్ మీదే ఉంది. ఫాకల్టీ లేరట. ఎందుకంటే అన్నేళ్ళలో ఆ కోర్స్ పైన ఎవరూ ఆసక్తి చూపించలేదు. కారణం ఆ కోర్స్ చేస్తే భవిష్యత్తు ఏంటో తెలియకపోవడమే. నేను చివరికి ఓ జాబ్ ఓరియెంటెడ్ కోర్స్ లోనే జాయిన్ అవ్వాల్సి వచ్చింది. 

ఇంటర్, డిగ్రీ పూర్తి చేసి ఎం.ఏ ఇంగిలీషు లో జాయిన్ అయ్యాక కొంత ఆశ తీరింది. కానీ అప్పుడు కూడా అన్ని భాషాలేమీ కాదు. ఒక్క ఇంగ్లీషే. 

అవును. మనది పేద దేశమే. ఇక్కడ ఉద్యోగమే ముఖ్యం. అందుకే మన విద్యా వ్యవస్థ కూడా అలాగే ఉంది. తెలుసు. కానీ జ్ఞానసముపార్జన ఇష్టమైన వాళ్ళకి కూడా వెసులుబాటు ఉంటే బాగుంటుంది కదా అని.  

నాకు తెలిసిన ఒకమ్మాయి జర్మనీ లో రీసెర్చ్ కోసం వెళ్ళింది. ఆ అమ్మాయి చెప్పింది. ఒక సబ్జెక్టు లో కలిగే కుతూహలాన్ని ఫాలో అవుతూ అదెక్కడికి తీసుకెళ్తే అలా వెళ్తూ ఆ సబ్జెక్టు లో మునిగి తేలడం లో ఉండే ఆనందం అక్కడే అనుభవించాను అని. 

ఆ అమ్మాయి లాగా, నా లాగ ఎందరో ఉన్నారు ఇక్కడ కూడా. వ్యవస్థ లో ఏమీ లేక వేరే దేశాలకి వెళ్లగలిగిన వారు వెళ్తున్నారు, నా లాంటి వాళ్ళు తోచిన మార్గం లో జ్ఞాన పిపాస ని తీర్చుకుంటున్నారు. కానీ ఎప్పటికైనా నాలెడ్జ్ ఫర్ నాలెడ్జ్ సేక్ ... జ్ఞానం కోసమే జ్ఞానం.. ధనం కోసం కాదు.. ఉద్యోగం కోసం కాదు... పరీక్ష కోసం అసలు కాదు ... ఇలాంటి జ్ఞానం పంచుకొనే వాతావరణం కలిగించాలి. అలాంటి చోటు నుంచి పుట్టిన జ్ఞానం మళ్ళీ సమాజానికే పనికొస్తుంది. 

ట్రెండు చూసి కోర్సు లో చేరకుండా మనసు కి నచ్చిన కోర్సు చేసి సంపాదించుకొనే వ్యక్తి తన ఉద్యోగం ఎంత ఆనందంగా చేస్తాడు/చేస్తుంది? హమ్మయ్య ఫ్రైడే వచ్చింది.. అబ్బా మండే వచ్చిందా ... ఇలాంటి మాటలు వినపడవు. ఇదే ఆరోగ్యకరమైన సమాజం. కానీ ఇది చెప్తే మరీ ఐడియలిస్టిక్ గా మాట్లాడుతున్నామని అంటారు. 

సిలబస్ లో నాకు నచ్చని ఇంకో అంశం .. ప్రాక్టికల్ విషయాలని చేర్చకపోవడం. పదో తరగతి ఇంగ్లీష్ మీడియం లో పాసైన విద్యార్థికి బ్యాంకు అకౌంట్ గురించి ఏమీ తెలియదు.  ఓటు హక్కు వచ్చేసిన డిగ్రీ విద్యార్థిని కి ఓటింగ్ వ్యవస్థ గురించి ఏమీ తెలియదు (కాలేజీ లో కి పాలిటిక్స్ వచ్చేసినా అవసరమైన విజ్ఞానం ఉండదు). డిగ్రీ పాసయిన పిల్లలకి జాబ్ఇంటర్వ్యూ ఎలా ఎదుర్కోవాలో తెలియదు. ఇది బాధేస్తుంది. సమాజం లో మనడానికి స్కూళ్ళు, కాలేజీలు పిల్లల్ని తయారు చేయవు ఏంటో. చదువుకున్న అజ్ఞానులని తయారుచేస్తున్నామా అనిపిస్తుంది. 

ఇంక ఆర్ట్స్ ని అయితే అస్సలు పరిచయం చెయ్యరు. మన కళలు ఏంటో... భారత నాట్యానికి, కూచిపూడి కి తేడా ఏంటి... ఓ సంగీత కచేరి ఎలా వినాలి ... పెయింటింగ్స్ ని ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలి... పుస్తకాలు చదవటం ఎలా అలవర్చుకోవాలి... ఆర్టిస్ట్ గా కెరీర్ ఎంచుకుంటే లాభనష్టాలు, పాజిబిలిటీస్ ఏంటి ... ఇవేవీ చెప్పరు అసలు. 

'జనాలు చూస్తున్నారని ఐటమ్ నంబర్స్ పెడుతున్నాము' అనే సినిమా వాళ్ళ లాగా విద్యా వ్యవస్థ కూడా తల్లిదండ్రుల పోకడల మీదే బ్లేమ్ వేసేస్తుంది. ఇది ఇంక చెట్టు ముందా విత్తు ముందా అనే సమస్య లాగా తయారవుతుంది.  

థర్డ్ వరల్డ్ దేశం అయిన మనం గబుక్కున ఫిన్లాండ్, జర్మనీ లాంటి దేశాలతో పోల్చుకోలేం కూడా ఈ విషయం లో. అవును... వాళ్ళు డబ్బున్న దేశాలు.. జనాలు తక్కువ మంది ఉన్న దేశాలు. వాళ్ళకి అలా నడుస్తుంది. 

ఇక్కడ కూడా కొన్ని ఖరీదైన స్కూల్స్ బాగున్నాయి. పుస్తకాలు చదవటం, ప్రాక్టికల్ గా అన్నీ చూపించడం ఇవన్నీ చేస్తున్నారు. కానీ ఇక్కడ కూడా లోకల్ భాష, విజ్ఞానం, సంస్కృతి  ... వీటికి ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉండదు. 

కడుపు నిండా తిండి తరవాత కడుపు నిండా విద్య అందరి హక్కు. పళ్లెం నిండా  లోక రీతులు, జ్ఞానం, విజ్ఞానము, రకరకాల భారతీయ సంస్కృతులు, కళలు, గణితం, రకరకాల శాస్త్రాలు, దైనందిన జీవనానికి ఉపయోగపడే విద్యలు, కామన్ సెన్స్, డబ్బు ని ఎలా హ్యాండిల్ చెయ్యాలి, ఆటలు, స్మార్ట్ ఫోన్, టివి ల ని డిసిప్లిన్ గా వాడటం, బాత్రూం ఎలా వాడటం (ట్రస్ట్ మీ ... అస్సలు మన పిల్లలకి తెలీని విద్య ఇది)  .. ఇవన్నీ ఉంటేనే కదా అది సమతుల విద్య అవుతుంది. 

ఈ రోజు కాకపోతే రేపు  ఇలాంటి సమతుల విద్య అందరికీ అందుతుంది అని ఆశిస్తున్నాను. 

ట్రిబ్యూట్ టు అవర్ డాడ్

డిసెంబర్ పదిహేనో తారీఖున మా నాన్న గారు వెళ్లిపోయారు. 

గత కొన్ని మాసాలుగా అస్వస్థులుగా ఉన్నారు. 

ఇక్కడి నా కమ్యూనిటీ కి ఈ విషయం షేర్ చేస్కోవాలనిపించి రాస్తున్నాను. 

మా నాన్న గారికి ఓ చిన్న ట్రిబ్యూట్ ని మా 'సా పా సా' ఛానెల్ లో అప్లోడ్ చేసాం. అదే ఇక్కడ కూడా పోస్టు చేస్తున్నాను. 

మా నాన్న గారి కి మెలోడ్రామా అస్సలు ఇష్టం ఉండదు... ఉండేది కాదు (నాన్న గారి విషయం లో past tense వాడటం ఇప్పుడిప్పుడే అలవాటవుతోంది). ఎంత పెద్ద కష్టమైనా మూవ్ ఆన్ అయిపోవడమే కరెక్ట్ అనేవారు. ఆ స్ఫూర్తి తోనే మళ్ళీ రొటీన్ లో పడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాం మేము. 

నా ప్రతి బ్లాగ్ పోస్టు చదివేవారు డాడ్. 

కవి హృదయం  పోస్టు లో రెండు తలల దూడ కవిత కి ఆయన వాట్సాప్ లో నాకు కామెంట్ పంపించారు. ఆ దూడని బతికుండగా చూడలేని లోకం museum లో పెడితే మాత్రం చూడటానికి వెళ్తుంది మరి ... అని అన్నారు. నాకు నిజమే కదా అనిపించింది. 

ఆఖరి పోస్టు ఆయన పోయిన రోజు రాసాను  .. కొన్ని గంటల ముందు. అదొక్కటే చదవలేకపోయారు. 

వచ్చే పోస్టు త్వరలో రాస్తాను. నార్మల్సి కి మళ్ళీ వచ్చినట్టు అనిపిస్తుంది అప్పుడు.  

2023 నుంచి నేను ....

2022 సంవత్సరం ఇంకో పక్షం రోజుల్లో అయిపోతోంది. కొత్త సంవత్సరం రాబోతోంది. 

ఈ టైం లో రెండు రకాల వ్యక్తులు కనిపిస్తారు. కాలెండర్ మారడం తప్పించి ఇందులో ఏముంది అని లైట్ తీసుకొనే వారు. 

రెండో రకం వ్యక్తులు కొత్త సంవత్సరం అంటే ఏదో కొత్త ఉత్సాహం ఫీల్ అవుతారు లేదా ఏదో ఒకటి కొత్తగా చెయ్యాలి ఈ సంవత్సరం అనుకుంటారు ... ఓ  హోప్, రానున్న సంవత్సరం పట్ల బోలెడు ఆశలు, ఎలా ఉండబోతోంది అనే కుతూహలం ఉన్న వారు వీరు. సరిగ్గా ఇలాంటి వారే న్యూ ఇయర్ రెసొల్యూషన్స్ .. నూతన సంవత్సరం కోసం కొన్ని తీర్మానాలు తీసుకుంటారు. 

నేను రెండో టైపు అని చెప్పడం నా కర్తవ్యం గా భావిస్తున్నాను.... ఎవరూ అడగకపోయినా. 

కాలమహిమ లో మనం చెప్పుకున్నట్టు ఇంగ్లీష్ కాలెండర్ ని ఇష్టం వచ్చేసినట్టు మార్చేసిన చరిత్ర ఉంది. దాని దృష్ట్యా అసలు ఇప్పుడు వచ్చే జనవరి ఒకటి 2023 అసలు ఆ తేదీ ఏ నా అంటే కాదు మరి. రోడ్డు మీద పానీపూరి ఇష్టంగా తింటుంటే "ఇది అసలు ఎలా తయారు చేస్తారు తెలుసా" అని వీడియోలు చూపిస్తే ఏమంటాం? ఒక్కోసారి కఠినమైన ... లేదా ఆ టైం కి అనవసరమైన నిజం కంటే భ్రమే బాగుంటుంది .. అది కూడా ప్రపంచం అంతా మనతో పంచుకొనే భ్రమ అయితే మరీనూ! అసలు ఈ ప్రపంచమే భ్రమ కదండీ బాబూ మన వేదాంతం ప్రకారం. ఎండ్ అఫ్ ఆర్గ్యుమెంట్. 

తమాషా ఏంటంటే హిందూ కాలెండర్ ఫాలో అయ్యే వాళ్ళకి రెండు కొత్త సంవత్సరాలు ఉగాది తో కలిపి. కానీ మన సంస్కృతి లో ఈ తీర్మానాలు తీసుకోవడం ఎక్కడా లేదు. మనం ఉగాది రోజు పంచాంగ శ్రవణం చేస్తాం. అంటే ఏంటి ... మన రాశి వారికి నవగ్రహాలు ఎలా ఉండబోతున్నాయి అనేది జ్యోతిష్కులు చెప్పేస్తారు. అంటే మన నవగ్రహాలు తీర్మానాలు తీసేసుకుంటాయి .. వీడికి ఈ సంవత్సరం ఇలా ఏడుస్తుందని. బాగుంటే నమ్మడం, బాలేకపోతే జ్యోతిష్య శాస్త్రాన్ని తీసిపారేయడం మినహా మనకి పెద్దగా ఆప్షన్స్ లేవు. 

అదే ఈ ఇంగ్లీష్ న్యూ ఇయర్ లో మన విధి మనమే రాసుకోవచ్చు. కనీసం ఆన్ పేపర్. అది నిజమవుతుందా లేదా అన్నది తర్వాత విషయం. (ఇది మౌలికంగా తూర్పు పడమర సంస్కృతుల లో ఉన్న భేదానికి ప్రతిబింబంగా భావించచ్చు. తూర్పు లో కర్మ ఫిలాసఫీ, భగవంతుడికి సరెండర్ అయ్యే సంస్కృతి. పడమర లో మనిషే కేంద్ర బిందువు .. అతను అనుకున్నది జరగాలనుకొనే పంతం కనిపిస్తుంది). 

ఇక్కడికొచ్చేసరికే పేచీ వస్తుంది. అందరూ కొత్త సంవత్సరం బోలెడు తీర్మానాలు తీసుకుంటారు. కానీ అందులో ఎంత మంది సక్సెస్ అవుతారు? అందుకనే అసలు ఈ టాపిక్ ఏ జోక్ అయిపోయింది ఈ మధ్య కాలంలో. 

ఈ విషయంలో నేను ప్రాక్టికల్ గా చాలా అనుభవం సంపాదించాను. ఆ అనుభవ సారమే ఈ పోస్టు. 

రెసొల్యూషన్స్ విషయం లో రెండు దశలు ఉంటాయి. అవి ఏంటో నిర్ణయించుకోవడం, ఆచరించడం. నా అనుభవం లో మొదటిది సరిగ్గా చేస్తే రెండోది ఈజీ అవుతుంది. 

1. నిరుడు తీసుకున్న నిర్ణయాల్లో ఫెయిల్ అయినా సరే నిరుత్సాహ పడకుండా ప్రతి సంవత్సరం ఈ అలవాటు ని కంటిన్యూ చెయ్యాలి. ఇది చాలా ముఖ్యం. చిన్నవో, పెద్దవో ... మనం తీసుకొనే రెసొల్యూషన్స్ మన గురించి మనకి ఎన్నో విషయాలు చెప్తాయి. అలాగే ఏళ్ళు గడుస్తున్న కొద్దీ మన తీర్మానాల్లో క్లారిటీ ఎక్కువ ఉంటుంది. ఉదాహరణకి అందరికీ బరువు తగ్గడం ఓ గోల్ ఏ. ఓ సంవత్సరం "జిమ్ కి రెగ్యులర్ గా వెళ్ళాలి' అని గోల్ పెట్టుకున్నారు అనుకుందాం. కానీ వెళ్లలేకపోయారు. వచ్చే సంవత్సరం 'బరువు తగ్గాలి' అని పెట్టుకోవాలి అని చెప్తుంది అనుభవం. అది జిమ్ లో అయితేనే, వాకింగ్ చేస్తూ అయితేనే, ఆరోగ్యంగా తినడం ద్వారా అయితేనే. ఇక్కడ సక్సెస్ కి ఛాన్స్ ఎక్కువ. పోనీ ఇది కూడా సరిగ్గా చేయలేకపోయారు అనుకుందాం. ఆ తర్వాత సంవత్సరం మిమ్మల్ని మీరు తెలుసుకున్న జ్ఞానం చెప్తుంది 'ఆరోగ్యంగా ఉండాలి' అని రాసుకో చాలు. అన్నీ అందులోనే వస్తాయి అని. ఇలా తీర్మానాల క్వాలిటీ పెరిగి మీకు మంచిదైన అలవాటు త్వరగా మీ లైఫ్ స్టైల్ లో భాగమవుతుంది. 

2. పర్ఫెక్షనిజం, అతిగా అంచనాలు వేసుకోవడం ... ఇవి అనవసరమైన నిరుత్సాహాన్ని కలిగిస్తాయి ఈ దారిలో. ఓ కొత్త హాబీ నేర్చుకోవాలి అనుకున్నారు. మూడు నెలలు రెగ్యులర్ గానే నేర్చుకున్నారు కానీ ఇంక కుదర్లేదు. సున్నా కంటే మూడు నెలలు ఎక్కువే. ఏమీ చెయ్యని స్థానం నుంచి ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసినా చాలు. ఇది తెలుసుకోవాలి. 

3. తీర్మానాలన్నీ పాత అలవాట్లు మార్చుకోవడం/మానెయ్యడం, కొత్త అలవాట్లు చేస్కోవడం .. వీటి చుట్టే తిరుగుతాయి మీరు గమనించినట్లయితే. అలవాట్ల మీద బోల్డు పరిశోధనలు చేసి మనకి ఎన్నో చిట్కాలు చెప్తున్నారు ఈ మధ్య. అలవాట్ల గురించి అర్ధం చేసుకోవాల్సిన విషయం ఏంటంటే .. మన మెదడు లో కొన్ని నరాలు మన అలవాట్ల ప్రకారం ఓ రకంగా వైర్ అయిపోయి ఉంటాయి. వాటిని మార్చాలి అంటే ఎక్కువ రోజులు అదే పని వరసగా చేస్తూ మెదడు కి అలవాటు చెయ్యాలి .. అప్పుడు ఆ వైరింగ్ మారుతుందిట. కొంత మంది 21 రోజులు వరసగా చేస్తే ఓ అలవాటు స్థిరమై పోతుంది అంటారు. కొంత మంది 44 రోజులంటారు. నా అనుభవం ప్రకారం మెదడు మెదడు కి ఈ సంఖ్య మారుతుంది. వయసు ని బట్టీ కూడా. 100 రోజులు చేసాక మళ్ళీ మొదటికి వచ్చిన అనుభవం కూడా ఉంది నాకు. ఇది కూడా ప్రక్రియ లో భాగమే అని తెలుసుకుంటే చాలు. మనని మనం  తిట్టుకోవడం మాని అలవాట్ల శాస్త్రాన్ని తెలుసుకొంటే జర్నీ సులువు అవుతుంది. 

4. ఈ జర్నీ తిన్నగా ఉన్న రోడ్డు మీదుగా వెళ్తుంది అనుకోవడం ఇంకో పొరపాటు. రెండు అడుగులు ముందుకేసి ఓ అడుగు వెనక్కేయడం జరగవచ్చు ఒక్కో సారి. ఇది  నార్మల్ అని అర్ధం చేసుకోవాలి. 

5. కొన్ని చచ్చు పుచ్చు తీర్మానాలు ఉంటాయి. అంటే ఇవి మనకి అస్సలు అవసరం లేనివి. అందరూ తీస్కుంటున్నారనో, ఇవి ముఖ్యమని మనమే భ్రమ పడో మనం లిస్టు లో రాస్కుంటాం. వీటిని గుర్తించాలి అంటే మీకు దగ్గర వ్యక్తులు, మీ శ్రేయోభిలాషులకు మీ లిస్టు చూపించండి. వాళ్ళు ఇవి ఏరేస్తారు. నువ్వు ఆరోగ్యంగానే  ఉన్నావు, బరువేం తగ్గక్కర్లేదు .. దాని బదులు  'పొద్దున్నే  లేవాలి' అని పెట్టుకో అని అన్నారనుకోండి .. మీకు నచ్చకపోయినా మీ మంచి కోరి చెప్తున్నారు కాబట్టి ఆ సలహా ని పరిగణన లో కి తీస్కోండి. 

6. మనం ఎన్ని సంవత్సరాలు ప్రయత్నించినా అయ్యి చావవు కొన్ని. వీటివల్ల మీ ఉత్సాహం డౌన్ అవుతూ ఉంటుంది. అవి నిజంగా మీకు అవసరమా అని ప్రశ్నించుకోండి. అవసరమే అంటే వాటిని అప్రోచ్ చేయడం లో మీ పంథా మార్చండి. ఆ తీర్మానాన్ని చిన్న చిన్న స్టెప్స్ గా విడదీసి కూడా సాధించచ్చు. పైన చెప్పినట్టు ఎడిట్ చేసి కూడా సాధించచ్చు. 

7. రెసొల్యూషన్ తీస్కొని అందరికీ చెప్పమంటారు. వాళ్ళు మీకు గుర్తు చేస్తూ ఉంటారు అని. ఇది మంచిదే. సక్సెస్ అవ్వకపోయినా ఫర్వాలేదు. మీ జర్నీ మీ చుట్టూ ఉన్న వారిలో ఎవరో ఒకరికి  ప్రేరణ గా నిలుస్తుంది. కొత్త అలవాట్లు ఏర్పడే అప్పుడు .. పాత అలవాట్లు (ముఖ్యంగా చెడు అలవాట్లు) అయిన సర్కిల్ లోనే ఉండకూడదు అని గుర్తుంచుకోవాలి. వాళ్ళు వెనక్కి లాగేస్తారు. ఇది చాలా మంది తెలుసుకోలేక, ఆచరణ లో పెట్టడానికి మొహమాట పడి .. తమ తీర్మానాల్లో ఫెయిల్ అవుతూ ఉంటారు. 

8. ఒకే సారి ఎక్కువ నిర్ణయాలు తీసేసుకోవడం కూడా ఓ ప్రాథమిక తప్పిదం. ఆరంభ శూరత్వమో, అత్యుత్సాహమో ... జనవరి ఒకటో తారీఖున ఐదింటికి లేచి, జింకెళ్ళిపోయి, ఆవేశంగా ఎక్కువ చేసేసి, శరీరం పట్టేసి, అయినా పట్టించుకోకుండా మిగిలిన రోజంతా అనుకున్న తీర్మానాలన్నీ ఒకే రోజు చేసేసి మిగిలిన 364 రోజులూ మానేసేకంటే ఒకే అలవాటు ని టార్గెట్ చేసి అది జీవితం లో భాగమయ్యాక ఇంకో దాని జోలికి వెళ్తే సక్సెస్ ఛాన్సెస్ ఎక్కువ. 

9. తీర్మానాలు ఆచరణ లో పెట్టే తారీఖు జనవరి ఒకటి కాదు. ఇది సీక్రెట్ ట్రిక్. జనవరి ఒకటి కన్నా ఒకటి రెండు వారాల ముందే మీరనుకున్న తీర్మానాన్ని ట్రయల్ రన్ చేసుకోవాలి. అక్కడే మీకు తెలిసిపోతుంది .. ఇది కరెక్టా .. నేను చెయ్యగలుగుతానా .. ఇలాంటివన్నీ. జనవరి ఒకటికి అలవాటే అయిపోతుంది అసలు. కానీ ఆ రోజు మొదలు పెడితే నిరుత్సాహం మినహా ఇంకేమీ మిగలదు. 

10. మెటీరియలిస్టిక్ తీర్మానాల తో పాటు కళాత్మకమైనవి, సేవా పరమైనవి, ఆధ్యాత్మికమైనవి... లేదా 'ఈ సంవత్సరం నేను ప్రశాంతంగా/హ్యాపీ గా ఉండాలనుకుంటున్నాను' ... ఇలాంటివి కూడా పెట్టుకుంటే బాగుంటుంది 

ప్రతి మనిషి కి ఆయుష్షు ఉన్నంతవరకూ ఏదో ఒకటి నేర్చుకోవాల్సి ఉంటుంది, ఏదో ఒక కోణం లో మెరుగవ్వాల్సి ఉంటుంది. ఇది తెలుసుకొని ఆ వైపు ప్రయత్నించే వాళ్ళు నిత్య విద్యార్థులుగా, మెరుగైన మానవులుగా కనిపిస్తూ ఉంటారు. వీరందరూ ధనవంతులు, మేధావులు, సన్నగా మెరుపు తీగలా కనిపించేవారు... ఇలా ఉండకపోవచ్చు. కానీ వారి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని వీరు మరింత మెరుగు చేస్తారు అని మాత్రం నేను నమ్ముతాను. 

ఆ మార్గం లో ఎంతో సహాయం చేసేవి ఈ రెసొల్యూషన్స్. చేతిలోంచి జారిపోతున్న సమయాన్ని ఓ సంఖ్య లో ఇమిడ్చి, దాన్ని సద్వినియోగం చేస్కొనే అవకాశం ఇస్తాయి ఇలాంటి అలవాట్లు. 

చూస్తూ చూస్తూనే సంవత్సరాలు గడిచిపోతాయి. '2022... నేను గిటార్ మీద ఓ పాట వాయించిన సంవత్సరం ' ... '2021... స్మోకింగ్ మానేసిన సంవత్సరం' ... '2016.. అనుకున్న ప్రకారం డబ్బులు దాచుకొని తాజ్మహల్ చూసిన సంవత్సరం'  ఇలా మైలు రాళ్లు గా మలచుకుంటే ఎంత బాగుంటుంది కదా! 

తీర్మానాలు తీసుకొనే వారి లో నూటికి నలభై ఆరు మంది సక్సెస్ సాధిస్తారట. అస్సలు తీర్మానాలు తీస్కోని వారిలో తమ గోల్స్ ని రీచ్ అయ్యే వారి సంఖ్య కేవలం నూటికి నలుగురు!

ఈ సంవత్సరానికి ఇదే చివరి బ్లాగ్. వచ్చే సంవత్సరం కలుస్తాను! 

ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు బ్లాగు బాంధవులందరికీ! 

హ్యాపీ 2023! 

నాలుగు కళ్ళు రెండయినాయి ...

... రెండు మనసులు ఒకటయినాయి .. ఈ పాట గుర్తుందా? ఈ పోస్టు ఆ పాట గురించి కాదు. 

విషయం ఏంటంటే నాకు కళ్ళజోడు ఉంది.  

మనకి తెలిసి కళ్లజోడు తలనొప్పికి గాని, సైట్ కి గాని పెట్టుకుంటారు. సైట్ అన్నప్పుడు మనం ఉద్దేశం సైట్ ప్రాబ్లమ్ అని. సైట్ అంటే చూపు. అదే ఉంటే కళ్ళజోడు ఎందుకు? వాషింగ్ పౌడర్ ని సర్ఫ్ అనేసినట్టు, మధు అనే రాక్షసుడిని చంపి మధుసూదనుడైన విష్ణువు పేరు పెట్టుకున్న వ్యక్తి ని ఆ రాక్షసుడి పేరు తో మధు అని పిలిచినట్టు, కర్ణాటక సంగీతాన్ని కర్ణాటక రాష్ట్రానికి చెందిన సంగీతం అనుకున్నట్టు ... సైట్ ని కూడా అలా వేరే అర్ధం (పై పెచ్చు వ్యతిరేక అర్ధం) లో వాడటం మనకి అలవాటైపోయింది. 

ఎలా వాడితే ఏం .. నాకు సైట్. అదే సైట్ ప్రాబ్లమ్. 

చిన్న విషయం గా అనిపిస్తుంది కానీ, అద్దాలు ఉండటం వల్ల దైనందిన జీవితం వేరే వారి లా ఉండదు. ఇది అద్దాలు వాడే వారికే తెలుస్తుంది. 

వేడి కాఫీ/టీ తాగే అప్పుడు ఉఫ్ అని ఊదగానే కళ్ళజోడు మీద ఆవిరి వచ్చేస్తుంది. కొన్ని రకాల మాస్క్ పెట్టుకుంటే కూడా కళ్ళజోడు మీద ఫాగ్ వచ్చేస్తుంది ఊపిరి వదిలినప్పుడల్లా. అదో న్యూసెన్స్. త్రీ డీ సినిమాలు చూడటానికి వెళ్ళినప్పుడు వాళ్ళు త్రీ డీ గ్లాసెస్ ఇస్తారు కదా ... అవి మా కళ్ళజోడు మీద పెట్టుకోవాల్సి వస్తుంది. సైట్ ప్రాబ్లమ్ ని బట్టి, తీవ్రత ని బట్టి డ్రైవింగ్ లాంటివి చెయ్యలేం. పైలట్ లాంటి ఉద్యోగాలు చెయ్యలేం. డిఫెన్స్ లో కూడా కొన్ని పోస్టులకి సైట్ ప్రాబ్లమ్ ఉన్నవాళ్ళని తీసుకోరు. క్రీడల్లో అద్దాలున్న ఆటగాళ్లు లేకపోలేదు కానీ అంతగా సూటబుల్ ప్రొఫెషన్ కాదు అది కూడా. ఇంతలా లైఫ్ ఛాయిసెస్ ని మార్చేస్తుంది కళ్ళజోడు. 

LASIK ఆపరేషన్ మినహా సైట్ ప్రాబ్లమ్ ఇంకెలాగూ తగ్గదు. అద్దాలు వాడుతూ ఉండాలి. అంతే. కానీ వాడకపోతే పెరుగుతుందట కూడా. 

యోగా లో కొన్ని కంటి exercises చెప్పి వీటి వల్ల చూపు బెటర్ అవుతుంది అనటం చూసాను. కానీ అవి సాధన చెయ్యడం కుదర్లేదు. 

ఆ లెవెల్ సమస్య కాదు కానీ నాకు అనిపించే ఇంకో సమస్య ... తెలుగు ట్రెడిషనల్ బట్టలు వేసుకొని, పాపిట తీస్కొని జడ వేసుకోని, పూలు పెట్టుకొని కళ్ళజోడు పెట్టుకుంటే నప్పదు ఏంటో. సరే ... ఫాషన్ అంటే మనం అనుకొనేదే కదా అని సరిపెట్టుకుంటూ ఉంటాను నేను. ఇలాంటి ఫాషన్ సమస్య ఇంకోటి ... మేము స్టైల్ గా సన్ గ్లాసెస్ రెడీమేడ్ గా పెట్టుకోలేం. ప్రిస్క్రిప్షన్ వి చేయించుకోవాలి. కళ్ళజోడు పెట్టుకొని ఎండలోకి వెళ్తే కళ్ళజోడు షేప్ లో టాన్ అయిపోతాం తెలుసా .. చూడటానికి ఏం బాగోదు ఇది. అలా అని వానా కాలం కూడా బెటర్ కాదు .. వానలో తడవాల్సి వస్తే కళ్ళజోడు మీద పడ్డ చినుకులు తుడుచుకుంటూ కూర్చోవడం .. ఇంతే గా.  

ఫ్రేమ్ లేని కళ్లజోళ్లు పోతే వెతకడం ఎంత కష్టమో తెలుసా. అసలు కళ్ళజోడు వెతకడం అంటేనే క్యాచ్ - 22 సిట్యుయేషన్.  స్పష్టంగా కనిపించాలంటే కళ్ళజోడు కావాలి, కావాలంటే వెదకాలి, వెదకాలంటే  స్పష్టంగా కనిపించాలి... పెళ్ళైతే కానీ పిచ్చి కుదరదు, పిచ్చి కుదిరితే కానీ పెళ్లవ్వదు.

జోకుల్లో చెప్పినట్టు ఒక్కో సారి తలమీదే ఉంటుంది అనకండి. నిజానికి అద్దాలు తల మీద కొందరే పెట్టుకోగలరు. పెద్ద జుట్టున్న ఆడవారు తల మీద అద్దాలు పెట్టుకుంటే వాటి నోస్ పాడ్స్ లో జుట్టు చిక్కు పడిపోతుంది తెలుసా. బట్టతల/పొట్టి జుట్టు ఉన్నవారికే ఏం అవ్వదు. అయినా తల కి నూనె రాసుకున్నప్పుడు ఇలా జోళ్ళు పైకి పెట్టుకుంటే మసకబారిపోవూ? 

కళ్ళజోడు కష్టాలకి మిడిల్ క్లాస్ కష్టాలు తోడైతే ఇంక చెప్పేదేముంది? చూస్కోకుండా కళ్ళజోడు మీద కూర్చోవడం, అది వంకర పోవడం, కానీ అది ఈ మధ్యే తీసుకున్నాం కదా అని అలా వంకర గానే పెట్టుకొని అడ్జస్ట్ అయిపోవడం! 

నేను ఫొటోల్లో కళ్ళజోడు తీసేస్తాను. నేను ఫొటోల్లోనే కళ్ళజోడు తీస్తాను. కొంత మంది సైట్ ఉండి కూడా కళ్ళజోడు పెట్టుకోరు తెలుసా.  కొంత మందికి తలనొప్పి వస్తుందట. ఇది అర్ధం చేస్కోవచ్చు. కానీ కొంతమందికి స్టైల్ కూడా ఒక కారణం.. ఇలాంటి వాళ్ళని నేను చాలామందినే చూసాను. దీనికి పూర్తి వ్యతిరేకం ఇంకో విచిత్ర జాతి. వీళ్ళకి కళ్ళజోడు పెట్టుకోవడం సరదా. కానీ పాపం దేవుడు వీళ్ళకి సైట్ ప్రాబ్లమ్ ఇవ్వలేదు. వీళ్ళు ప్లెయిన్ గ్లాసెస్ పెట్టుకొని ఫీలయిపోతూ ఉంటారు. తిండి దొరకని వాళ్ళూ, తిన్నది అరగని వాళ్ళూ .. ఇలాగ .. ఈ ప్రపంచం లో ఈ రెండు రకాల వాళ్ళూ ఉన్నారు. ప్చ్ .. 

ఖద్దరు వేసుకున్న ప్రతీవాడూ గాంధేయ వాది కాదన్నట్టు కళ్ళజోడు లేని ప్రతీ వ్యక్తి 20/20 విజన్ తో ఉన్నవారేమి కాదు. గాంధేయ వాదం అంటే గుర్తొచ్చింది... ఓ కళ్ళ జోడు కి ఎంత గౌరవం, విలక్షణత, ఐడెంటిటీ లభించగలదో  గాంధీ గారి కళ్ళజోడు ని చూస్తే తెలుస్తుంది. కళ్లజోడుల ప్రపంచం లో ఈ కళ్ళజోడే మెగా స్టార్ అనుకోవచ్చు.  

సినిమాల్లో కళ్ళజోడు చిత్రీకరణ గురించి నాకు కొన్ని అభ్యంతరాలు ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా కమర్షియల్ సినిమాల్లో. 

కవలల్లో ఒకడు మంచి బాలుడు, చదువుకున్న వాడు అని చెప్పడానికి కళ్ళ జోడు పెడతారు గమనించారా? అమాయకత్వానికి, చదువరితనమ్ చూపించడానికి కూడా దీన్ని వాడతారు. 

హీరోలకి పైన చెప్పిన సందర్భాల్లోనే కాక వేషాలు మార్చినప్పుడు, గ్లామర్ తగ్గించాలి లేదా వయసు పెరిగింది అన్నప్పుడు తప్ప కళ్ళజోడు ఉండదు. హీరోయిన్ లకి కూడా. (ఇది ఇంకా పాపం గా భావిస్తారు ఏంటో). శుభలేఖ సినిమాలో సుమలత గారు కళ్ళజోడు తోనే కనిపిస్తారు. ఇలా ఇంకేమైనా ఉదాహరణలు ఉన్నాయా తెలుగు సినిమాలో? (ఒక సినిమాలో హీరోయిన్ కి కళ్ళజోడు ఉంటుంది కానీ ఒకటి రెండు సీన్ల వరకే ... మేక్ ఓవర్ లో ఆమె లెన్స్ లోకి వచ్చినట్టు చూపిస్తారు). 

నాకు గుర్తుండీ హీరో కి కళ్ళజోడు ఉండి బాగా హిట్ అయి కోట్ల డాలర్లు వసూలు చేసిన సినిమా హారీ పాటర్. అతను అన్ని ఫైట్లు అలా కళ్ళజోడు తోనే చేస్తాడు. కళ్ళజోడు లేకపోతే ఎలా కనిపిస్తుందో ఆ సినిమాలో చాలా సార్లు చూపిస్తారు కూడా. 

స్పైడర్ మాన్  పీటర్ పార్కర్ గా ఉన్నప్పుడు కళ్ళజోడు ఉంటుంది. కానీ అతన్ని సాలీడు కుట్టి స్పైడర్ మాన్ అయ్యాక సైట్ ప్రాబ్లమ్ పోయినట్టు చూపిస్తారు. మరి మాస్క్ మీద కళ్ళజోడు పెట్టుకున్నట్టు చూపించలేకేమో మరి. 

సినిమాల్లో కళ్ళజోడు ఉన్న సీన్లలో కూడా వాటిని స్టైల్ కే ఎక్కువ వాడతారు ... 

షాక్ అయినప్పుడు కళ్ళజోడు తీసి షాక్ అవుతారు ... షాక్ అంటేనే స్థబ్దుగా అయిపోవడం .. అలాంటప్పుడు కళ్ళజోడు తీసెయ్యటం ఎలా గుర్తుంటుంది మెదడు కి? 

అలాగే కళ్ళజోడు ఒక చేత్తో తీసి దాని కాడ ని పంటి మధ్య పెట్టుకొని ఆలోచిస్తూ ఉంటారు. 

నేను గత ఇరవై ఏళ్ళ నుంచి కళ్ళజోడు వాడుతున్నాను. ఇలా ఒక్కసారి కూడా చెయ్యలేదు. తట్టక కాదు. ప్రాక్టికల్ గా ఇది పనికి రాదు. ఒక చేత్తో కళ్ళజోడు పదే పదే తీస్తే చెవుల దగ్గర లూజ్ అయిపోతుంది. నాకు అద్దాలు వచ్చినప్పుడు నా ఆప్టిషియన్ చెప్పిన మొదటి మాట ఇది. ఇంక చెవి వెనక భాగం లో జుట్టు ఉంటుంది. చెమట పడుతుంది. డాండ్రఫ్ సమస్య ఉండచ్చు. అక్కడ ఉండే కళ్ళజోడు కాడ ని నోట్లో ఎవడు పెట్టుకుంటాడు చెప్పండి? 

ఇంకో కళ్ళజోడు మేనరిజం ..జారిన కళ్లజోడు ని ముక్కు పైకి తోసుకువడం. ఇది ఒకే .. ఇది నిజ జీవితం లో కూడా చేసేదే. 

కళ్ళజోడు ఉన్న హీరోయిన్ ని హీరో ఇష్టపడితే ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి ఆమె అద్దాలు తీసేస్తాడు. అవేవో ఆమె ఆకర్షణ ని తగ్గించేట్టు. పోనీ అలా తీసాక ఆమె ముక్కు మీద అద్దాల వల్ల కలిగిన నొక్కులు ఉండవు. 

ఇన్ని సినిమాలు చూసాను.. ఒక్క సారి కూడా కళ్ళజోడు మీద కూర్చుంటే అవి ఎలా వంగిపోతాయో చూపించలేదు.  

కొంత మంది నటులు, కొన్ని సినిమాల్లో మాత్రం సహజ సిద్ధంగా కళ్ళజోడు వాడారు. (నాకు హిందీ నటులు అశోక్ కుమార్ గారు గుర్తొస్తారు ఈ విషయంలో.) 

సినిమాలు సమాజం యొక్క ప్రతిబింబాలు అనుకుంటే, ఈ విషయం లో సమాజం లో వివక్ష బానే ఉంది. 

వెధవ జోకులు, కామెంట్లు .. ఎన్ని వినలేదు? 

తెల్లగా ఉన్న వాళ్ళు 'కర్రోడా' అనడం  ... డబ్బున్న వాడు 'బ్లడీ పూర్ పీపుల్' అనడం .... సన్నగా ఉన్న వాళ్ళు 'ఏ బోండం' అనడం ... కళ్ళజోడు లేకుండా స్పష్టంగా చూడగలిగే వాళ్ళు  అద్దాలు  ఉన్న వాళ్ళని 'నాలుగు కళ్ళు... సోడా బుడ్డి' అని, కళ్ళజోడు తీసేసినప్పుడు 'నేను కనిపిస్తున్నానా .. ఇవి ఎన్ని వేళ్ళు' అనడం, స్పెక్స్ తీస్కొని వాళ్ళు పెట్టుకొని 'అబ్బో ... నీకు చాలా సైట్ ఉంది' అనడం ... ఇవన్నీ ఒకే కేటగిరి కి చెందిన పాపాలు నా ప్రకారం. వీళ్ళకి నరకం లో ప్రత్యేకమైన శిక్షలు ఉంటాయి అని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం. మాకేమీ సరదా అయ్యి సైట్ ప్రాబ్లమ్ తెచ్చుకోలేదు కదా మేము. 

సైట్ గురించిన కొన్ని అపోహలు కూడా ఉండేవి. మైనస్ లో ఉంటే ఎక్కువ అని, ప్లస్ లో ఉంటే తక్కువ అని. అలాంటిదేమీ లేదట. 

ఇందాక ఫాషన్ గురించి మాట్లాడుకున్నాం కదా ... కొంత మంది ఈ సైట్ కళ్లజోడునే ఎంత బాగా వాడతారో .. జావేద్ జాఫ్రీ (బాలీవుడ్ లో మంచి డాన్సర్, యాంకర్, కమెడియన్) ఏ డ్రెస్ కి ఆ స్పెక్స్ పెట్టుకుంటాడు. ఏ మొహానికి ఏ ఫ్రేమ్ బాగుంటుందో ఎన్ని ఆర్టికల్స్ ఉన్నాయో ఇంటర్నెట్ లో.  

లెన్స్, lasik వంటి సౌకర్యాలు మెండుగా ఉన్నాయి ఇప్పుడు. ఒకప్పుడు సిలిండ్రికల్ సైట్ ప్రాబ్లమ్ ఉన్నవారికి లెన్స్ చేసే వారు కాదు .. ఇప్పుడు అవి కూడా దొరుకుతున్నాయి. కానీ లెన్స్ తో పోలిస్తే కళ్లజోడే సేఫ్ ఛాయిస్. 

ఒకప్పుడు కళ్ళజోడు ఫ్రేమ్స్ ఎంత బరువుండేవంటే చాలా ఏళ్ళు పెట్టుకున్న వాళ్ళ ముక్కు మారిపోయేది. అలాంటిది ఇప్పుడు లైట్ వెయిట్ వి వస్తున్నాయి, ప్లాస్టిక్ వి వస్తున్నాయి .. చెమట కి మెటల్ అయితే తుప్పు పడుతుంది కదా .. ప్లాస్టిక్/ఫైబర్ వి అయితే తేలిక గా ఉంటాయి, తుప్పు సమస్య ఉండదు. 

ఫ్రేమ్స్ కాక అద్దాల్లో మంచి టెక్నాలజీ వచ్చింది ... బై ఫోకల్స్ వారికి పైనో అద్దం, కిందో అద్దం అతికించినట్టు కనపడేది అప్పుడు. ఇప్పుడు అలాంటిదేమీ లేదు. టివి, ఫోన్, లాప్టాప్ స్క్రీన్స్ నుంచి వచ్చే హానికారకమైన వెలుతురు, సూర్యుడి యూవీ కిరణాలు - వీటిని కూడా అడ్డుకొనే అద్దాలు వచ్చేసాయి. 

తొంభై ఏళ్ళ వయసు లోనూ సూది లో దారం ఎక్కించగల బామ్మలకి చిన్న వయసులోనే కళ్ళజోడు పెట్టుకొని తిరుగుతున్న వారిని చూస్తే బాధ కలగక మానదు. అన్ని విషయాల్లో టెక్నాలజీ పెరిగినట్టే ఏదో ఒక రోజు సైట్ ప్రాబ్లమ్ ఉన్నవారు అసలు ఉండకపోవచ్చు. జన్యు స్థాయి లోనే ఈ సమస్య  లేకుండా చేసే రోజు రావచ్చు. 

ఆ రోజు ఎప్పుడు వస్తుంది ... నాలుగు కళ్ళు రెండెప్పుడు అవుతాయి .. అని కళ్ళజోడు కాడ ని పంటి తో పట్టుకొని ఎదురుచూడటం, ఆ రోజు వచ్చాక కళ్ళ జోడు తీసేసి షాక్ అవ్వడం తప్ప ఇంకేం చెయ్యగలం చెప్పండి. 

కానుకా శాస్త్రం

నాకు పుట్టినరోజులంటే ఎంత ఇష్టమో 'నేను పుట్టాను' అనే పోస్టు లో వెళ్లబోసుకున్నాను ... గుర్తుందా? 

పిచ్చి ముదిరి నా పుట్టినరోజులే కాక పక్క వాళ్ళ పుట్టినరోజులంటే కూడా బాగా ఉత్సాహం పెరిగిపోయింది అది రాసినప్పటి నుంచీ. 

నాకంటే చిన్న పిల్లలకి 'నేను మూడు పుట్టినరోజులు జరుపుకుంటాను... నువ్వు కూడా జరుపుకోవచ్చు' అని బాగా బ్రెయిన్ వాష్ చేసేస్తున్నాను. వాళ్ళ తల్లితండ్రులు నన్ను బాగా తిట్టుకున్నా సరే. అయితే నేను ఇచ్చే ట్విస్ట్ ఏంటంటే ఈ తరం పిల్లల కి మూడు పుట్టిన రోజుల ఆశ చూపించి వారు పుట్టిన తిథి, నక్షత్రం, తెలుగు మాసం, తెలుగు సంవత్సరం పేరు తెలుసుకుని గుర్తుంచుకునేలా చేస్తున్నాను. ఐటం సాంగ్ లో మెసేజ్ ఓరియెంటెడ్ లిరిక్స్ పెట్టినట్టు అన్నమాట. 

పిల్లలు ఆల్రెడీ పుట్టినరోజులంటే excited గా ఉంటారు కాబట్టి అక్కడ నా పని సులువు. 

కానీ ఈ పెద్దవాళ్ళున్నారే ... అబ్బా.. ఎందుకో వీళ్ళకి పుట్టినరోజులంటే అంత నీరసం. 

మీరు ఏమైనా అనుకోండి.  బాగా డబ్బులు సంపాదించుకుంటూ, మంచి పొజిషన్ లో ఉన్నవాళ్లు పుట్టినరోజు జరుపుకోపోతే నాకు మహా చికాకు. ఏ... అంత కష్టం ఏం వచ్చిందని? త్రివిక్రమ్ గారు చెప్పినట్టు డబ్బున్న వాళ్ళ కష్టాలు నాకు అర్ధం అవ్వకపోవచ్చు. నాకు అర్ధం చేసుకోవాలని కూడా లేదు. కష్టాలు కష్టాలే... పుట్టిన రోజు పుట్టిన రోజే. 

అలా కాదు... పెద్దవారు అయ్యుండి కూడా పుట్టిన రోజు అంటే ఉత్సాహం కలిగి ఉన్నారు అంటే మీకివే నా వందనాలు. 

పుట్టినరోజుకి అందం .- కొత్త బట్టలు etc కాదు. అవన్నీ ఒకెత్తు. బహుమతులు ఒకెత్తు. 

చిన్నపిల్లలకి చాక్లెట్ లు, పెద్దవాళ్ళకి కవర్ లో వెయ్యి నూట పదహార్లు ... ఇవే బహుమతులు అంటే నాకు మళ్ళీ చికాకు. 

అలా అని మార్కెట్ లో దొరికే గ్రీటింగ్ కార్డులు అవీ కూడా సరైన బహుమతులు కావు నా ఉద్దేశం లో. 

అవి మనకి తెలిసీ తెలియని వాళ్ళకి ఒకే. 

కానీ ఆత్మీయులు అనుకున్న వాళ్ళకి అలా ఇస్తే ఏం బాగుంటుంది చెప్పండి? 

అసలు పుట్టినరోజుకి బహుమతులు ఏం ఇవ్వాలి అంటే ప్రాసెస్ మినిమమ్ రెండు నెలల ముందు నుంచీ మొదలు పెట్టాలి. 

గుర్తుంచుకోవలసిన విషయాలు 

1. బహుమతి అందుకొనే వారి వయసు, లింగం 

2. మనస్తత్వం - కొంత మందికి బహుమతి ఎంత ఖరీదైతే అంత నచ్చుతుంది.  కొంత మందికి 'లేటెస్ట్' వస్తువు ఏదైనా మొహం వెలిగిపోతుంది.  కొంత మందికి కళాత్మకత ఉంటుంది. కొంతమంది నిరాడంబరులు, మొహమాటస్తులు వారి కోసం మనం ఏదైనా ఖర్చు చేస్తే నొచ్చుకుంటారు ... 

3. వారు ఆ సంవత్సరం ఏ మూడ్ లో ఉన్నారు ... పిల్లలైతే ఏం కార్టూన్లు చూసి అభిమానిస్తున్నారు.. పెద్దవాళ్ళైతే 'అబ్బా ... ఆకుపచ్చ రంగు నాకు లేనే లేదు' అని మామూలుగా సంభాషణల్లో జరిగే డైలాగుల కి ట్యూన్ అయి ఉండటం లాంటివి 

4. వారి ఆర్ధిక హోదా .... ఒక్కో సారి కొంతమందికి అన్నీ ఉంటాయి. వాళ్ళకి ఏం ఇస్తాం? అనుకోకూడదు. హోదా తక్కువైతే పని సులువు. వాళ్ళ దగ్గర లేనివేవో ఇచ్చేయచ్చు 

ఎప్పుడైనా మీ బహుమతికి ఓ బడ్జెట్ పెట్టుకోవాలి. 

ఆ బడ్జెట్ సున్నా నుంచి మొదలవుతుంది అని మర్చిపోవద్దు. అంటే నో బడ్జెట్ గిఫ్ట్స్ కూడా ఇవ్వచ్చు. లో బడ్జెట్ కూడా ఇవ్వచ్చు.  ఐడియాలు బోల్డు ఉన్నాయి నా దగ్గర. 

స్ఫూర్తి ముఖ్యం. మనం ఆ బహుమతి లో పెట్టిన ఆలోచన ముఖ్యం. ఖరీదు కంటే కూడా. 

ఖరీదైన బహుమతులు ఇచ్చే అప్పుడు బహుమతి ఎలాగూ హిట్ కాబట్టి దాని చుట్టూ కొంత డ్రామా ఉండేలా చూసుకోవాలి. ఐ ఫోన్ ని కేక్ లో పెట్టి ఇవ్వడం (దీని కోసం ప్రత్యేకమైన కేకులు ఉన్నాయండి ... లక్ష రూపాయల ఐఫోన్ చుట్టూ కేక్ పిండి ని ఊహించుకోకండి. అసలే అంత పోసి ఇస్తున్నాం ... ఇంక మళ్ళీ కేక్ ఎందుకు అంటే .. నా బ్లాగ్ ఇక్కడ తో చదవడం ఆపేయండి ప్లీజ్) 

నా అనుభవం లో కి వచ్చిన కొన్ని మంచి బహుమతుల ఐడియాలు .. (ప్రైవసీ కారణాల వల్ల ఇవి నేను ఇచ్చుకున్నవో, పుచ్చుకున్నవో .. ఎవరికి .. ఎప్పుడు .. ఇలా చెప్పట్లేదు) 

పుట్టిన రోజు వయసు ని బట్టీ అన్ని వస్తువులని కొనియ్యడం ... ఆ వస్తువులు మామూలువైనా ఫర్వాలేదు. అదో సరదా. బహుమతులు ప్లాన్ చేసే టైం తక్కువున్నప్పుడు ఓ సూపర్ మార్కెట్ కి వెళ్లి కూడా ఈ లిస్టు పూర్తి చేయచ్చు. కాకపోతే అరవయ్యో పుట్టినరోజు లాంటివైతే ఇబ్బంది. అప్పుడు కూడా వ్రతాల్లో చెప్పినట్టు చిట్కా లేకపోలేదు. అరవై విభిన్నమైన వస్తువులు ఇచ్చే బదులు మొత్తం కలిపి అరవై .. అంటే మూడు పెన్నులు, నాలుగు పుస్తకాలు అలా అన్నమాట.. అలా  ఇచ్చుకోవచ్చు. ఫలితం తగ్గదు. 

ఓ తెల్ల టీ షర్టు కొని దాని మీద స్నేహితులందరూ/ఆత్మీయులందరూ మంచి మాటలు రాయడం ... విషెస్ రాసుకోవచ్చు, వారి మంచి గుణాలు రాయచ్చు ... ఏవైనా రాయచ్చు. అది ఒక జ్ఞాపకంగా ఉండిపోతుంది. 

కారు, ఐఫోన్, బంగారం, కెమెరా, సైకిల్, కుక్క పిల్ల, డైమండ్స్,  ... వారి చిరకాల వాంఛలు ... ఇలాంటివి ఉండనే ఉన్నాయి ... 

వారి మంచి ఫోటో ఒకటి ఎంచుకొని ఈ మధ్య వస్తున్న personalised gifts మీద ప్రింట్ చేయించడం ... మగ్స్ మీదా, టీ షర్టుల మీదా, ఫోటో ఫ్రేములు, పెన్నులు ఇలా 

ఇక కళాత్మక బహుమతుల దగ్గరకి వస్తే .... మన దగ్గరేమైనా కళ ఉంటే ఆ కళ తోనే బహుమతి ఇవ్వడం .. పాట, పెయింటింగ్, కవిత.. ఇలా 

నా దగ్గర బడ్జెట్ లేదు.. నా దగ్గర కళ కూడా లేదు అంటే ... మీ టైం ని ఇవ్వచ్చు. పుట్టిన రోజు  నాడు రెండు మంచి మాటలు కూడా బహుమానాలే కదా .. అలాగే వారి తో కూర్చొని ఆ సంవత్సరం ఏమైనా రెసొల్యూషన్స్ తీస్కుంటున్నారా అని అడిగి అవి రాసుకోవడం లో సాయం చేయడం, కలిసి సినిమా చూడటం (ఇంట్లోనే), ఏదైనా వండి పెట్టడం... 

చిన్నప్పుడు మా ఇంగ్లీష్ టెక్స్ట్ బుక్ లో ఓ కథ చదివాను. అమెరికా లో పల్లె లో ఉన్న ఓ సాధారణ కుటుంబం. తండ్రి ప్రతి రోజు నాలుగున్నర కి లేచి గొడ్ల చావిడి కి వెళ్లి పాలు పితుకుతాడు. ఏ రోజూ సెలవు తీసుకోటానికి లేదు పాపం. అతనికొడుకు ఆరేడేళ్ల వాడు. తండ్రి పుట్టినరోజు కి ఏవైనా చేయాలనుకుంటాడు. డబ్బు లేదు. తండ్రికి తెలీకుండా నాలుగింటికే అలారం పెట్టుకుంటాడు. పెట్టుకున్నాడే కానీ రాత్రంతా ఉత్సాహానికి నిద్ర పట్టదు వాడికి. అలారం మోగక ముందే ఆఫ్ చేసేసి శబ్దం చెయ్యకుండా పాలు పితికేసి, క్యాన్లలో నీట్ గా నింపేసి, గొడ్ల చావిడి శుభ్రం చేసేసి గబగబా తన గదిలోకి వెళ్లి ఏం తెలీకుండా దుప్పటి కప్పుకొని పడుకుంటాడు. తండ్రి యధావిధి గా నాలుగున్నర కి లేచి చూస్తే .. తన పని అంతా ఎవరో చేసేసారు! తన తండ్రి ఆనందంగా మెట్లెక్కి తన గది వైపు వస్తుంటే ఇతని గుండె ఆ హడావుడి కి గట్టి గా కొట్టుకుంటూ ఉంటుంది. తండ్రి కళ్ళలో ఆనందం .... తండ్రికి పుట్టిన రోజు నాడు ఓ బహుమతి ఇచ్చానని చిన్నోడికి తృప్తి!

చెప్పానుగా ... బహుమతులకి డబ్బులక్కర్లేదని! 

నిజమైన బహుమతి తీసుకొనే వాళ్ళకి, ఇచ్చే వాళ్ళకి... ఇద్దరికీ ఆనందం  కలిగిస్తుంది. అదే గుర్తు!

బహుమతులంటే పుట్టినరోజులకే ఇవ్వరనుకోండి. పెళ్ళిళ్ళకి, ఇతరత్రా శుభకార్యాలకి కూడా ఇచ్చుకుంటాం. అవి  మరీ ఫార్మాలిటీ వ్యవహారాల్లాగా అయిపోయాయి ఈ మధ్య. ఫ్రీ గా తినకూడదు అని ఏవో తీసుకెళ్లడం. పెళ్లిళ్లలో అయితే మిక్సి లు, కుక్కర్ లు, వాల్ క్లాక్ లు ... యానివెర్సరీ కి వాట్సాప్ లో పువ్వుల జిఫ్ లు. ఇంతే గా. కానుకల శాస్త్రం లో వీటన్నిటివి రెండో స్థానం. 

మొదటి స్థానం మన పుట్టిన రోజు బహుమతులదే. 

ఈ బహుమతులకి సుగంధం అద్దే ముఖ్య కోణం - surprise aspect. వారికి తెలీకుండా ప్లాన్ చెయ్యడం.. ఇవ్వడం. దీనికోసం ఈ మధ్య వాట్సాప్ గ్రూపులు కూడా ఏర్పడిపోతున్నాయి తెలుసా?

మంచి బహుమతులు ఇవ్వడానికి ఓ ప్రమాదం కూడా ఉంది. హిట్ సినిమా ఇచ్చిన డైరెక్టర్  కి ఉన్నదే. expectations. అంచనాలు పెరిగిపోతాయి. అవి మేనేజ్ చేసుకోవాలి. 

దీనిక్కూడా ఓ చిట్కా ఉంది. expect చేసిన రోజు గిఫ్ట్ ఇవ్వకూడదు. ముందో తర్వాతో ఇచ్చేయాలి. 

లవర్స్ గిఫ్ట్స్ ఓ పూర్తి సెపరేట్ అధ్యాయం.

గిఫ్ట్స్ కోసమే అమ్మాయిలు  అబ్బాయిలని తిప్పుకుంటారు అంటారు కదా.. అలాంటి వారి  మాట్లాడుకోవద్దు. 

నిజంగా ఓ మంచి బంధం ఉండి ప్రేమించుకునే వారికి ఈ కానుకలు ఓ మంచి మాధ్యమం తమ ప్రేమ ని వ్యక్తం చేసుకోడానికి. లవ్ లాంగ్వేజెస్ ... అంటే ఒక వ్యక్తి ప్రేమించే శైలి... భాషలు వేరు వేరు ఉంటాయట. అందులో గిఫ్ట్స్ కూడా ఒకటి అట. 

ఊరికే ఈ పోస్టు కి గాంభీర్యాన్ని అందించడం కోసం బహుమతుల ఇండస్ట్రీ విలువ ఎంత అనే అంకెలు రాసి టైం వేస్ట్ చేయదలుచుకోలేదు. 

నేనొక సర్వీస్ ఓపెన్ చేద్దామనుకుంటున్నాను. మీరు ఎవరికైనా గిఫ్ట్ ఇవ్వాలనుకొని గిఫ్ట్ తట్టకపోతే నాకు మెయిల్ పెట్టండి.. ఎవరికి ఇద్దామనుకుంటున్నారు ... వారి గురించి ఓ పేరాగ్రాఫ్ .. మీ బడ్జెట్. నేను మీకు ఐడియాలు ఇస్తా అన్నమాట. ఇది పూర్తి ఉచితం. ... ప్రస్తుతానికి. ఈ సర్వీస్ బాగా అలవాటయ్యాక అప్పుడు ఛార్జ్ చెయ్యడం మొదలు పెడతా అన్నమాట. 

ఇంట్రస్ట్ ఉన్నవారికి ఇమెయిల్ ఐడి ఇస్తా. 

ఇది నా కానుక! 

కవి హృదయం - 1

 గిరీశం ఫక్కీ లో చెప్పాలంటే ఈ మధ్య పోయెట్రీ భలే చదివేస్తున్నానండోయ్! 

ఇంగ్లీష్ పోయెట్రీ . 

చిన్నప్పుడు పద్యాలంటే చాలా బోర్ ఫీల్ అయ్యేదాన్ని. ఎం ఏ ఇంగ్లీష్ చేసే అప్పుడు కూడా నవలలు ఇష్టంగా చదివే దాన్ని కానీ షేక్స్పియర్ పద్య నాటకాలు, కీట్స్  ... వీళ్ళ దగ్గరకి వచ్చేసరికి ముక్కున పట్టి ఏదో అయిందనిపించేసాను. 

ఈ మధ్య ఇంస్టాగ్రామ్ లో పోయెట్రీ అకౌంట్స్ కనబడ్డాయి కొన్ని. కవి ఫోటో వేసి మరీ వారు రాసిన కొన్ని లైన్లు ఉంచుతారు పోస్టు లో. 

ఏవో కొన్ని లైన్లు అనుకుంటాం కానీ ... అమ్మో! చాలా లోతుంది వాటిలో. అలాగే ప్రపంచాన్ని ఓ కవి ఎలా చూస్తాడో తెలుసుకోవచ్చు. భిన్న ఆలోచనా ధోరణులు తెలిసాయి కూడా నాకు. కొన్ని అయితే, భలే ఇలా కూడా ఆలోచించచ్చా అనిపించేలా ఉన్నాయి!

నచ్చినవి, భలే అనిపించినవి సేవ్ చేసుకుంటాను ఇంస్టా లో. లేదంటే స్క్రీన్ షాట్ తీస్కొని పెట్టుకుంటాను. 

మా అమ్మ గారు అన్నట్టు ఏదైనా మంచి చూస్తే అందరికీ చెప్పేయాలి అనే పిచ్చి ఉంది కాబట్టి, నేను చదివిన మంచి పోయెట్రీ లో కొన్ని మీకోసం ఈ రోజు. :) 

రెండు తలల దూడ 

లారా గిల్పిన్ 
 

ఈ కవిత లో శీర్షిక ఎంత ఆశ్చర్యకరంగా ఉందో, ఆఖరు లైన్ అంతే తమాషా గా ఉంది! ఆ ఆఖరు లైన్ నా మనసు గెలిచేసింది! 

స్థూలంగా అనువాదం. ప్రకృతి సృష్టించిన ఈ విచిత్రాన్ని రేపు రైతు కూలీల చూస్తారు. న్యూస్పేపర్ లో దాన్ని చుట్టి మ్యూసియం కి తీస్కెళ్ళిపోతారు. కానీ ఈ రాత్రి అయితే అది బతికే ఉంది.... ఉత్తరం వైపు పొలం లో... దాని తల్లితో. ఎంతో మంచి వేసవి సంధ్య... తోట లోంచి చంద్రోదయం కనిపిస్తోంది... గాలికి కి గడ్డి ఊగుతోంది. ఆ దూడ ఆకాశానికేసి చూసినప్పుడు .. ఎప్పటికంటే రెండింతల నక్షత్రాలు కనపడుతున్నాయి! 

మంద లో కలిసిపోకుండా ఏ చిన్న ప్రత్యేకత ఉన్నా దాన్ని వికారంగానే చూస్తుంది మానవ సమాజం. దాన్ని చూస్తే భయమో, ఏం చెయ్యాలో తెలీని తనమో, జుగుప్సో మరి. నిజానికి రెండు తలల దూడ ఎవరికీ ప్రమాదమేమీ కాదు. మరి ఎందుకు దాన్ని మ్యూజియం కి తీసుకెళ్తున్నారు? అక్కడ ఏం చేస్తారో ఊహించడం కష్టమేమీ కాదు. జూ కాదు, సర్కస్ కాదు. మ్యూజియం. అంటే దాన్ని చంపి, స్టఫ్ చేసి ఓ వింత వస్తువు గా ప్రదర్శిస్తారన్నమాట. తెల్లవారితే దాని రేపు అంత భయంకరంగా ఉంది. అయినా దానికి అది తెలీదు. మర్నాటికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది. ఆ రోజు రాత్రి రెండింతల నక్షత్రాల తో ఎంత అందంగా ఉందో చెప్పింది కవయిత్రి. రెండు తలల దూడ ని మామూలు సమాజం అలా చూస్తే తారలని రెట్టింపు చేసిన జీవి గా చూసింది కవయిత్రి. కవి హృదయం అంటే ఇది కదా! 

ఏడుపు 

గాల్వే కిన్నెల్ 

ఏదో కొద్దిగా ఏడిస్తే లాభం లేదు. 

ఏడిస్తే తలగడ తడిసిపోవాల్సిందే!

అప్పుడింక లేచి నవ్వుకోవచ్చు. 

అప్పుడింక స్నానానికి వెళ్లి ... జల్ జల్ జల్.!

అప్పుడింక కిటికీ తెరిచి "హహ్హ్హహ్హ"!

ఎవరైనా "ఏమోయ్ .. ఏం జరుగుతోందక్కడ?" అని అడిగితే 

'హ హ" అని ఎలుగెత్తి చెప్పండి "ఆనందం ఆఖరి కన్నీటి చుక్కలో దాక్కొని ఉంది!

దాన్ని నేను ఏడ్చేసాను! హహ్హ!"

ఈ కవిత లో మొదటి లైన్ నన్ను బాగా ఆకర్షించింది. పెద్దయ్యాక ఎక్కువ ఏడవం. దాన్నేదో టఫ్ గా ఉండటం అనుకుంటాం. రెండు కన్నీటి చుక్కలు కార్చి అయిందనిపిస్తాం. కూలంకషంగా ఓ ఎమోషన్ ని అనుభవించి పూర్తిగా ఏడవం. 

నిన్న ఏదో జరిగి గొంతు గద్గదమైంది. ఫోన్ లో ఈ కవిత చదవగానే ఇంకా గుండెలో చాలా ఏడుపు ఉంది అనిపించి ఏడ్చేసా. తర్వాత కవి చెప్పినట్టే చాలా హాయి గా అనిపించింది. 

కవిత అంటే ప్రౌఢ పదాలే కాకుండా ఇలా లల్లాయి పదాల తో కూడా మంచి భావం పలికించారనిపించింది కవి. నేను ఈ బ్లాగ్ లో ఊరికే హ హాహా అని రాస్తూ ఉంటా చాలా సార్లు. అది ఓ కవిత లో కూడా కనిపించడం బాగా అనిపించింది నాకు! ఆనందం చివరి కన్నీటి చుక్కలో దాక్కోవడం ఇంకో హైలైట్ ఈ కవిత కి. కదా! ఆనందాన్ని ఏడ్చేయ్యడం ఇంక సరే సరి! భలే కవిత!

ముచ్చట గా మూడోది 

మామూలు వస్తువుల ఓర్పు 

పాట్ శ్నయిడర్ 

ఇదో రకమైన ప్రేమ కదా? 

ఓ కప్పు తనలో టీ ని నింపుకునే తీరు 

నిలకడగా నలు చదరంగా నిలబడే కుర్చీ 

మన బూట్ల సోళ్ళని, కాలి వేళ్ళని స్వీకరించే నేల 

అసలు మన పాదామూలాలకెలా తెలుసు వాటి స్థానమేదో?

మామూలు వస్తువులు చూపించే ఓర్పు గురించి ఆలోచిస్తున్నా ... 

బట్టలు అలమరల్లో ఎంత మర్యాదగా ఎదురుచూస్తుంటాయో 

సబ్బు తన పాత్ర లో ఎంత నిశ్శబ్దంగా ఆరుతుందో 

మన వీపు చర్మం మీంచి తేమ ని టవళ్లు ఎలా తాగుతాయో 

ఇంకా .. మెట్ల అందమైన పునరావృత్తి .... 

మరి కిటికీ కంటే ఉదారమైనది ఇంకేదైనా ఉందా? 

ప్రతి వస్తువు లో జీవం చూడటం ఆర్టిస్టులకే చెల్లింది. సైన్సు ఎంత వాటిని జీవం లేని వస్తువులని వక్కాణించినా, కవులూ  కళాకారులూ ఒప్పుకోరుగా. 

ఈ కవిత లో మనకి ప్రతి రోజూ ఉపయోగపడే వస్తువులకు ఎంతటి గౌరవం ఇచ్చారో అనిపించింది. నిజమే, మనకోసం బట్టలు అలమరల్లో మర్యాదగా ఎదురుచూస్తాయి! 

అన్నిటిని వర్ణించి కిటికీ కి కవి ఇచ్చిన పర్స్పెక్టివ్ .. చిన్న కిటికీ మొత్తం ప్రపంచాన్ని చూపించగలదు ... అందుకే అంత కంటే ఉదారమైనది ఇంకేదీ ఉండదు గా! 

ఇంత సున్నితమైన భావాలు, ఇంత ప్రత్యేకమైన దృష్టికోణం .. ఇందుకే అందరూ కవితలు చదువుతారు కదా. నేను లేట్ గా మొదలు పెట్టాను. అర్ధం చేసుకోడానికి జీవితానుభవం కూడా కావాలి కదా.. అది సంపాదించుకున్నా ఇన్నాళ్లూ. హహ్హ. 

ఇలా తెలుగు కవితల అకౌంట్లు ఉన్నాయా? మీకు తెలిస్తే నాకు చెప్తారా? 

ఓ కవిత ని ఒక్కొక్కళ్ళు ఒక్కోలా చదవచ్చు. నేను రాసిన అనువాదాలు నాకర్ధమైనవి. మీకు వేరేగా అనిపిస్తే నాకు చెప్తారు గా? 

ఇలాంటి కవితలు ఇంకొన్ని కనిపించాక పార్ట్ - 2 రాస్తాను. ఉంటాను. 

హ్యాపీ వెయిటింగ్

తుషార శీతల సరోవరాన అనంత నీరవ నిశీధిలోన ఈ కలువ నిరీక్షణ...

ఎదురుచూడడం, వెయిటింగ్ .... వీటి గురించి రాద్దామనుకోగానే నాకు 'కలువ నిరీక్షణ' అనే సాహిత్యమే గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. 

తుషార శీతల సరోవరం లాంటి అందమైన సెట్టింగ్ లో ఎవరైనా బానే ఎదురుచూస్తారు. కానీ విషయం విషమం అయిపోయి, పరిస్థితులు పీకల మీదకి వచ్చేసినప్పుడు, అలా వచ్చిన రాకపోయినా మనం వచ్చేసినట్టే ఆందోళన పడిపోతున్నప్పుడు ఏం చేయాలి? అసలు ఎదురుచూడటం అంటేనే విసుగు ఉన్న వారు ఏం చేయాలి? 

ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా జీవితం లో ఎదురుచూపులు తప్పవు కదా. 

బస్సు కోసం, డొమెస్టిక్ హెల్ప్ కోసం, ఓ మంచి అవకాశం కోసం, ప్రేమ ప్రతిపాదన చేసాక ఎదుటి వ్యక్తి సమాధానం కోసం, మెడికల్ రిపోర్ట్స్ కోసం, అవి పుచ్చుకొని డాక్టర్ దగ్గర మన వంతు కోసం, సమాజం లో మార్పు కోసం, ఓ సినిమా లో ఎప్పటికీ మొదలవ్వని కథ కోసం, సంతానం కోసం, ప్రొమోషన్ కోసం, లక్ తిరగడం కోసం, రివెంజ్ కోసం, అప్పు కోసం, ఆ అప్పు తీర్చడం కోసం, సొంత ఇంటి కోసం, కలల జీవితం కోసం, పుట్టినరోజు కోసం, బరువు తగ్గడం కోసం.... చివరికి మరణం కోసం... ఎదురుచూపులు తప్పవు కదా.

(పైన పేరా అనుకోకుండా దండకం ఛందస్సు లో వచ్చిందేమో అని అనుమానంగా ఉంది) 

హుందాగా ఎదురుచూడటం ఎలా? 

ముందుగా మనకి తెలియాల్సింది ఎక్కడ ఎదురు చూడాలో, ఎక్కడ చూడక్కర్లేదో. (ఈ విచక్షణ తెలీక నా జీవితం లో చాలా సమయం వృధా చేసుకున్నాను. )

రెండోది, వస్తుందో రాదో తెలీని భవిష్యత్తు కోసం ఈ రోజు పాడు చేసుకోకుండా, మానసిక ఆరోగ్యం చెడిపోకుండా ఎలా ఎదురుచూడాలి? ఇది నా సందేహం. 

థియరీ లో చిట్కాలు బానే ఉన్నాయి. కానీ అవి ప్రాక్టికల్ గా కూడా పని చెయ్యాలి కదా. 

ముందుగా తెలియల్సిన విషయం ... నిరీక్షణ కి కావాల్సింది ఓర్పు. 

ఒక్కో సారి ఈ ఓర్పు నేర్పించడానికీ జీవితం వెయిట్ చేసే పరిస్థితుల్ని కల్పిస్తుంది  అనేది నా అభిప్రాయం. 

రెండోది దేని కోసం ఎదురుచూస్తున్నామో అదే ఫోకస్ అవ్వకూడదు. నిజానికి దాని గురించి ఎంత మర్చిపోతే అంత త్వరగా ఆ విషయం అవుతుందని నేను గమనించాను. కానీ ఇది ఒక్కోసారి ప్రాక్టికల్ గా సాధ్య పడదు. ఓ అమ్మాయి కి ఓ అబ్బాయి ప్రపోజ్ చేస్తే, ఆ అమ్మాయి ని అతను రోజూ చూడాల్సి వస్తే ఎలా మర్చిపోగలడు పాపం! కానీ సాధ్యం చేసుకుంటే చాలా బాగుంటుంది. 

అలా సాధ్యం అవ్వాలంటే ఫోకస్ వేరే విషయాల మీద కి మార్చుకోవాలి. ఇది ఇంకో చిట్కా. 

సుదీర్ఘ రైలు, బస్సు ప్రయాణాల్లో గమ్యం  కోసం అదే పనిగా ఎదురుచూడకుండా పుస్తకం చదువుకోవడమో, ఎంబ్రాయిడరీ, అల్లికలు చేసుకోవడమో, ఎవరితోనైనా కబుర్లు చెప్పుకోవడమో ... ఇలా చేస్తే సమయం తెలీదు చూడండి.. అలాగన్నమాట. 

సమయాన్ని మరిపించేలా చేసుకొనే చిట్కా ఒకటైతే, దీనికంటే ఓ మెట్టు ఎక్కువ... నిరీక్షణ లో ఆనందం పొందడం. 

శబరి కూడా ఎంతో కాలం ఎదురుచూసింది తన వరం ఫలించడం కోసం. ఆమె కి ఓర్పు తో పాటు తోడైంది నమ్మకం. రాముడు వస్తాడో రాడో అని ఏనాడూ ఆమె అనుమానించిన దాఖలాలు కనపడవు. ఏ రోజు కా రోజు, ఆ రోజే రాముడొచ్చే రోజని ఇల్లు శుభ్రం చేసి, పళ్ళు కోసుకొచ్చి, పూల మాలల తో పాటు పాటలు కూడా కట్టి తరించింది శబరి. ఇది చాలా సాత్వికమైన నిరీక్షణ అనిపిస్తుంది. 

రూమి అంటాడు "ఓర్పు అంటే ఊరికే కూర్చొని ఎదురుచూడటం కాదు. భవిష్యత్తు ని ముందే చూడటం. ముల్లుని చూస్తూ గులాబీ ని ఊహించగలగటం. రాత్రిని చూస్తూ కూడా ఉదయం వస్తుంది అని నమ్మగలగటం. ప్రేమాత్ములందరూ ఓర్పు కలిగిన వారే. చంద్రుడు పూర్ణుడవ్వడానికి సమయం పడుతుందని వారికి తెలుసు". 

ఈ కోట్ చూస్తే శబరి గురించే చెప్పారేమో అనిపిస్తుంది నాకు. 

ఓర్పు కి ఇంకో ఉదాహరణ రామదాసు. ఈయన ఓర్పు పూర్తి సాత్వికమైన ఓర్పు కాదు. కానీ తక్కువ మాత్రం చెయ్యలేం. నిజానికి ఈయన ఎదురుచూసిన పరిస్థితులు శబరి గారి కంటే దారుణమైనవి. రామదాసుకి రాముడు వస్తాడో రాడో తెలీదు. వస్తాడని ఎవరూ చెప్పలేదు, వరమియ్యలేదు. అయినా నిరంతరం రామకీర్తన లో నే కాలం గడిపాడు తప్ప ఇంకో పని చెయ్యలేదు. తిట్టినా, పొగిడినా కీర్తనలోనే! "ఎవడబ్బ సొమ్మని కులుకుచు తిరిగేవు ... రామచంద్రా... దెబ్బలకోర్వక అబ్బా తిట్టితినయ్యా రామచంద్రా" అంటాడు కదా... ఇది కొంచెం మన జీవితాలకి దగ్గరైన వెయిట్ స్టోరీ అనిపిస్తుంది. మానవ సహజంగా అనిపిస్తుంది... మనం అందుకోలేనంత ఆదర్శవంతంగా అనిపించదు. 

కర్మ సిద్ధాంతం వల్ల భారతీయులం చాలా బతికి పోయాం. 'నీకెందుకు ఏది వస్తుందో రాదో... నీ పని నువ్వు చూస్కో'  అని కృష్ణుడు అంత క్లియర్ గా చెప్పాక ఇంక ఏమీ చెయ్యకుండా ఎదురుచూస్తూ ఎందుకు కూర్చుంటాం? 

ఎదురుచూపులకి ఇంకో కోణం ఉంది. 

వేట లో పులి చేసే వెయిటింగ్... అవకాశం కోసం. ఇదే కుటిల నీతి కి కూడా వర్తిస్తుంది. స్లీపర్ సెల్ లాగా ఉంటూ అవకాశం రాగానే దాడి చెయ్యడం. 

పవర్ పాలిటిక్స్ ప్రకారం ఎంత సేపు వెయిట్ చేయిస్తే అంత పవర్ ఫుల్ అన్నట్టు. ఎదురుచూసే వాడు అంత బలహీనుడు లేదా అవసరం ఉన్నవాడు అన్నట్టు. 

సాహిత్యం, సినిమాల విషయానికొస్తే ... గజళ్ళు, ప్రేమ సాహిత్యం లో ఎదురుచూపులు అనే థీమ్ లేకుండా ఉండదు కదా. 

ఓ సినిమా ఉంటుంది. 'ది టర్మినల్' అని. ఓ కాల్పనిక దేశానికి చెందిన వ్యక్తి హీరో. న్యూ యార్క్ ఎయిర్పోర్ట్ లో దిగుతాడు. దిగాక తెలుస్తుంది.. అతని దేశం లో రాజకీయ సందిగ్ధం ఏర్పడి ఆ దేశాన్ని అమెరికా ఓ దేశం గా పరిగణించలేకపోతుంది. అందువల్ల ఇతని పాస్పోర్ట్ రద్దవుతుంది. ఇతను వెనక్కి వెళ్ళలేడు .... అలా అని అమెరికా లో ప్రవేశించలేడు. ఎయిర్పోర్ట్ లో నే తొమ్మిది నెలల పాటు ఉండిపోవాల్సి వస్తుంది... అయోమయ పరిస్థితుల్లో. కానీ ఆ సమయాన్ని అతను ఎంత అందంగా గడుపుతాడో, ఎంత మంచి స్నేహాలు చేస్కుంటాడో .... ఆ సినిమా చూపిస్తుంది. భాష రాకుండానే అతను నిర్మల మైన మనసుతో సృష్టించుకున్న బంధాలు అతని చివరికి ఎంతో సహాయ పడతాయి, త్యాగాలు చేస్తాయి. 

ఆ సినిమా కాప్షన్ చూసారా.. లైఫ్ ఇస్ వెయిటింగ్. 'జీవితం ఎదురుచూస్తోంది' అనేది ఒక అర్ధమైతే 'జీవితం అంటేనే ఎదురుచూపులు' అని ఇంకో అర్ధం! 

కుక్ చేసే వాళ్ళని కుక్కర్ అని ఎలా అనకూడదో వెయిట్ చేసే వాళ్ళని వెయిటర్ అని అనకూడదు ఏంటో. మరి యేమని పిలవాలి? 

నిరీక్షకులు అనే పదం ఉందనుకోండి. కార్పొరేట్ వాళ్ళైతే ఓ హడావుడి టైటిల్ పెట్టేస్తారు. నిరీక్షణా నిపుణులు, ఎక్స్పర్ట్ ఇన్ ఎదురుచూపులు ... ఇలా . 😀😂 

నేను జీవితం లో వెయిట్ చేసిన సమయం ఓ బస్సు కోసం 3-4 గంటలు, ఓ ప్రాజక్టు మొదలవ్వటం కోసం 2 సంవత్సరాలు. ఇప్పటికీ ఇవి నాకు తప్పనిపిస్తాయి. ఈ విషయం లో నన్ను నేను అంతగా క్షమించుకోలేను. ఇలాంటి జీవితానుభావాల దృష్ట్యా నాకు ఓ అభిప్రాయం ఏర్పడింది. ఎవరైనా లేదా ఏ పరిస్థితి అయినా నన్ను వెయిట్ చేయిస్తే అది నాకు కరెక్ట్ కాదని. 

జీవితం అంటే ఏంటి అంటే చాలా నిర్వచనాలు ఉంటాయి. అందులో ముఖ్యమైనది... ప్రస్తుతం నడుస్తున్న కాలమే జీవితం. గతం కాదు. భవిష్యత్తు కాదు. 

అర్ధం లేని నిరీక్షణ, అవసరం లేని ఎదురుచూపులు మన ఈ రోజుని మనకి కాకుండా చేస్తాయి అని నాకు అనిపిస్తుంది. 

చేస్తే శబరి లాంటి సాత్విక నిరీక్షణ చెయ్యాలి. లేదా రామదాసు లాంటి సంగీత సాహితీ ఆధ్యాత్మిక నిరీక్షణ చెయ్యాలి. ఇప్పుడు నాకు గుర్తు రావట్లేదు కానీ ఏవో ప్రేమ కథలు చెప్తారు చూడండి... వారి లాంటి నిరీక్షణ చెయ్యాలి. ఇంక దీనికి తక్కువ నాణ్యత ఉన్న వెయిటింగ్ చేస్తే జీవితం నాణ్యత తగ్గిపోతుంది. 

ఈ తరానికి ఓర్పు లేదు... ఎక్కువ ఎవరూ దేనికీ ఎదురుచూడట్లేదు... ఓ ఉత్తరం రాసి దాని కి జవాబు రావడం ... ఇలాంటి నిరీక్షణ లో ని ఆనందాన్ని ఈ తరం మిస్ అయిపోతోంది అని ఓ అభిప్రాయం ఉంది. అది కొంత నిజమే. కానీ ఈ తరానికి ఉన్న లాంటి ఎదురుచూపులు ఈ తరానికి ఉన్నాయ్ పాపం. ఎదురుచూసే విషయాలు మారాయి అంతే అనిపిస్తుంది నాకు. 

ఎలా ఎదురుచూడాలి అని ఇంగ్లిష్ లో గూగుల్ చేస్తే కొన్ని చిట్కాలు ఇచ్చారు. అందులో రెండు మూడు పైన ప్రస్తావించా కదా. ఆఖరి గా ఒకటి చెప్పారు. ఎదురుచూపులు తప్పవు అన్నప్పుడు మీతో పాటు ఎవరినైనా తోడు తెచ్చుకొండి అని. ఆ సపోర్టు, ఆ ధైర్యమే వేరు కదా. 

మనం ముఖ్యం అనుకున్న వారికోసం/వాటికోసం ... హ్యాపీ వెయిటింగ్!  

"యాక్షన్ హీరో"

లేటెస్ట్ సినిమాలు చూసి రివ్యూ లు పెట్టడం అలవాటు లేదు నాకు. కానీ 'జయేష్ భాయ్ జోర్దార్'  సినిమా గురించి తప్పకుండా రాయాలనిపించింది. 

దీని ట్రైలర్ చూసి థియేటర్ లో చూద్దామనుకున్నా. కుదర్లేదు. ఇంట్లో అమెజాన్ లో చూసాను. 

ఇది అంత హిట్ సినిమా కాదు .....  కానీ ఈ కాలానికి చాలా అవసరమైన సినిమా. 

ఎప్పుడూ పెద్ద ప్రొడక్షన్ హౌస్ లని విమర్శిస్తాం కదా .... మీరు కోట్లలో బిజినెస్ చేస్తారు .. పెద్ద స్టార్లందరూ మీ గుప్పెట్లో ఉంటారు .. మంచి సినిమా తీయచ్చు కదా అని. ఈ సినిమా అలంటి విమర్శల కి యష్ రాజ్ ఫిలిమ్స్ వాళ్ళ జవాబు అనిపిస్తుంది. (యష్ రాజ్ కి నాకూ ఏ సంబంధం లేదండి బాబు ... నిజంగా నచ్చే చెప్తున్నా). 

ఈ సినిమా హీరో రణ్వీర్ సింగ్. హీరోయిన్ అర్జున్ రెడ్డి లో హీరోయిన్ అయిన షాలినీ పాండే. రత్నా పాఠక్ షా, బోమన్ ఇరానీ ల తో పాటు కొత్త వాళ్ళు మంచి నటులు కనిపించారు ఇందులో. 

కథ ఏంటంటే బోమన్ ఇరానీ గుజరాత్ లో ఓ పల్లెటూరి సర్పంచ్. కరడు గట్టిన పురుషాహంకారం, లింగ వివక్ష, పితృస్వామ్యం లో ఉన్న చెత్త అంతా మూర్తీభవించిన వాడు. స్కూల్ ముందు మందు దుకాణం మూయించండి, తాగి ఆడపిల్లల్ని ఏడిపిస్తున్నారు అంటే 'ఆడపిల్లలు వాసన వచ్చే సబ్బులు వాడటమే ఇందుకు కారణం .. సబ్బుల్ని బాన్ చేస్తున్నాను' అని తీర్పు ఇస్తాడు. (ఇలాంటి స్టేట్మెంట్స్  రాజకీయ నాయకులు ఇవ్వటం ఎన్ని సార్లు వినలేదు? ఎన్ని ఫత్వాలు చూడలేదు)

అతని కొడుకు హీరో రణ్వీర్ సింగ్. జయేష్ అతని పేరు. ఇతని భావాలు తండ్రికి పూర్తి వ్యతిరేకం. భార్య అంటే ఎంతో ఇష్టం, ఆమె కి రహస్యంగా డ్రైవింగ్ నేర్పిస్తాడు. పదేళ్ల కూతుర్ని ఎంతో ముద్దు గా చూసుకుంటాడు. కానీ తండ్రి అంటే భయం. 

జయేష్ వివాహం కుండ మార్పిడి సంప్రదాయం లో జరిపిస్తారు. జయేష్ చెల్లి ని షాలిని పాండే అన్నకే ఇస్తారు. ఇది ఇన్సూరెన్సు కోసం అని వాయిస్ ఓవర్ లో హీరో అంటాడు. షాలిని పాండే అన్న జయేష్ చెల్లిని కొడుతూ ఉంటాడు. ఆమె వీడియో కాల్ లో ఆమె దెబ్బలని చూపించి ఏడుస్తూ ఉంటుంది. దానికి బోమన్ ఇరానీ చెప్పే న్యాయం ఏంటంటే జయేష్ షాలిని పాండే ని కొట్టాలి అని. ఆ ఇంట్లో నా ఆడ బిడ్డ దెబ్బలు తింటే, ఈ ఇంట్లో వాళ్ళ ఆడ బిడ్డ తన్నులు తినాలి. అంతే గాని తన కూతరుని ఆ నరకం నుంచి తప్పించాలి అని మాత్రం అనుకోడు. 

జయేష్ హింస కి దూరం. అందులో ఆడదాని మీద అస్సలు చెయ్యి ఎత్తడు. కానీ తండ్రిని నమ్మించడం కోసం తలుపులు వేసి దిండుని కొట్టి భార్య ని అరిచి నటించమంటాడు. కూతురు కూడా కొట్టద్దు "నాన్న అమ్మని కొట్టద్దు నాన్న" అని కేకలు వేస్తూ నాటకాన్ని రక్తి కట్టిస్తూ ఉంటుంది.

ఇలా అటు తండ్రినీ, ఇటు భార్య నీ నొప్పించకుండా మేనేజ్ చేసేస్తూ ఉంటాడు జయేష్.

ఇంతలో వీరి పంచాయితీ సీటు ఆడవారి కి రిజర్వ్ చేస్తారు. బోమన్ కోడలైన షాలిని ని ఆ సీట్ లో నిలబెట్టి గెలిపించి తానే యేలేస్తూ ఉంటాడు. ఆమె డమ్మీ కాండిడేటు.   

షాలినీ నిండు గర్భవతి. లింగ నిర్ధారణ పరీక్ష నేరం అని తెలిసినా ఉత్తర భారత దేశం లో కొన్ని పల్లెల్లో ఇంకా జరుగుతోందట. డాక్టర్ 'జై మాతా దీ' అంటే ఆడ పిల్ల అని కోడ్. 'జై శ్రీ కృష్ణ' అంటే పుట్టబోయే శిశువు మగ పిల్లవాడు అని. (బాలికా వధు అనే సీరియల్ లో కూడా ఈ దారుణం గురించి చూపించారు) బోమన్ ఇరానీ కి వంశోద్ధారకుడు కావాలి. ఇప్పటికే షాలినీ కి నాలుగైదు అబార్షన్లు అయ్యాయి అని చెప్తారు. ఇంక ఆమె శరీరానికి ఇంకో కాన్పు ని తట్టుకొనే శక్తి లేదని హెచ్చరిస్తుంది లేడీ డాక్టర్. 

అల్ట్రా సౌండ్ లో స్పష్టంగా ఏదీ తెలియట్లేదు అని అబద్ధం చెప్తుంది డాక్టర్ పెద్దవాళ్ళ ముందు. జయేష్ ఒక్కడూ ఉన్నప్పుడు 'జై మాతాదీ' అంటుంది. 

జయేష్ కి అర్థమయిపోతుంది. తన తండ్రి ఈ బిడ్డని కననివ్వడు. ఇంక షాలిని కి కనే శక్తి లేదు కాబట్టి తనకి ఇంకో పెళ్ళి కూడా చేసేస్తాడు. 

షాలిని ని, తన పుట్టబోయే బిడ్డ ని కాపాడుకోడానికి అతను పడే పాట్లే మిగిలిన సినిమా అంతా. 

ఈ సినిమా రాసుకొనే అప్పుడు 'యాక్షన్ హీరో' అనే పేరు పెట్టుకున్నారట  వర్కింగ్ టైటిల్. ఇది వ్యంగ్యార్థం. ఎందుకంటే అస్సలు ఈ సినిమా లో ఒక్క ఫైట్ కూడా చెయ్యడు హీరో. వీరోచితమైన సీన్లు ఎక్కడా ఉండవు. ఒక బలహీనమైన వ్యక్తి తన కుటుంబాన్ని రక్షించుకోడానికి ఏం చేస్తాడు, ఎలా ఆలోచిస్తాడు ... అలాగే ఉంటుంది సినిమా. పోనీ ఆ ప్లాన్లు అతి తెలివి గా కూడా ఉండవు. 

హర్యానా లో ఓ పల్లెటూరిలో ఆడపిల్లలు లేక ఊరు ఊరంతా బ్రహ్మచారులే. వాళ్ళు యూట్యూబ్ లో ఓ వీడియో చేస్తారు ... ఎవరైనా ఆడపిల్లలు తమ ఊరికి వస్తే కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటాం అని, వారికి వచ్చిన కష్టం ఎవరికీ రాకూడదని. వాళ్ళందరూ వస్తాదులు. ఆ ఊరికి తన కుటుంబాన్ని తీసుకెళదామని జయేష్ ప్లాన్. (ఇలాంటి ఊరిని ఆమిర్ ఖాన్ 'సత్యమేవ జయతే' షో లో చూపించారు.)

ఆడవారి సమస్యలు చూపించే అప్పుడు నూటికి తొంభై సినిమాల్లో చాలా తప్పులు దొర్లుతాయి. ఇది రాసే వారికీ తెలీదు ... చూసే వారికీ తెలీదు. (నాకు చాలా ఆవేశం కలిగించే విషయం ఇది .... దీని మీద నేను ఓ సెపరేట్ బ్లాగు పోస్టు రాసినా ఆశ్చర్యపోక్కర్లేదు)

అందులో ప్రప్రథమం .... ఆడవారిని రక్షించడానికి ఓ మగాడు రావడం. దీని వల్ల ఆడవారిని మళ్ళీ బలహీనులుగా, రక్షించాల్సిన అవసరం ఉన్నవారి గా చూపిస్తున్నారు అని ఎవరూ గ్రహించరు. 

ఆ రక్షించడానికి వచ్చే మగాడు తను కూడా ఎన్నో తప్పులు చేస్తాడు కానీ అతన్ని ఎవరూ తప్పు పట్టరు ... ఉదాహరణ కి అతను హీరోయిన్ ని వెంటాడి వేధించి ప్రేమిస్తాడు. అదే పని ఇంకోడు చేస్తే ఇతను వెళ్లి కొడతాడు. 

అలాగే స్త్రీ సమస్యలు చూపించే అప్పుడు విలన్లు మగాళ్ళే ఉంటారు ... నిజానికి పితృస్వామ్యాన్ని జీర్ణించుకున్న ఆడవాళ్ళు కూడా సమస్య లో భాగమే. 

కమర్షియల్ సినిమా పరిధి లో 'మార్పు' కి అవకాశం లేదు. తప్పు చేసిన వాడు విలన్, వాడ్ని చంపేయాలి. కానీ కుటుంబ సమస్యల్లో తండ్రి, తల్లి మారాలి అని కోరుకుంటాం కానీ చచ్చిపోవాలి అనుకోము కదా. 

ఒక వేళ కమర్షియల్ సినిమా లో ఎవరైనా మారితే ఆ మార్పు నమ్మశక్యం కాకుండా ఉంటుంది ... అప్పుడే ఎలా మారిపోయారు అనిపిస్తుంది. 

ఇలాంటి తప్పుల్ని జయేష్ భాయ్ జోర్దార్ సినిమా చెయ్యలేదు. 

ఫెమినిజం టెక్స్ట్ బుక్ ప్రకారం ఈ సినిమా తీశారనిపిస్తుంది. 

భార్య పట్ల ప్రేమ, తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవాలని తపన తప్పించి హీరో కి ఇంకే శక్తులు లేవు ఈ సినిమా లో. ఇది చూడటానికి అందరికీ చాలా కొత్త గా ఉండచ్చు. కానీ ఇలాంటి హీరో పాత్రలు రావాల్సిన అవసరం చాలా ఉంది. అందరు ఆడవారి మధ్య కూర్చొని ఏడుస్తూ ఉంటాడు జయేష్. బోమన్ ఇరానీ ఇది చూసి 'ఏడవటం ఆపు' అంటాడు. అతనికి తల కొట్టేసినట్టు ఉంటుంది. పితృస్వామ్యం మగవారిని నుంచి లాగేసుకున్న సున్నితత్వాన్ని హీరో వ్యక్తీకరిస్తే, అదే పితృస్వామ్యానికి ప్రతీక అయినా బోమన్ అస్సలు భరించలేకపోతాడు. ఇది చూపించడం చాలా  ముఖ్యం. 

హీరోయిన్ పాత్ర కేవలం బాధిత, అమాయకురాలు కాదు. ఓ వైపు  'నేను మీకు కొడుకునివ్వలేకపోయాను' అని ఏడుస్తుంది బేలగా. (అప్పుడు జయేష్ అంటాడు ... కొడుకు పుట్టడానికి కావాల్సిన వై క్రోమోసోమ్ నా నుంచే రావాలి .. కాబట్టి సారీ.. నేనే నీకు కొడుకునివ్వలేకపోయాను అని ... ఈ డైలాగ్ కూడా చాలా బాగుంటుంది. నిజమే కదా మరి!) ఇంకో వైపు వీళ్ళు తప్పించుకొని పారిపోదాం అనుకునే అప్పుడు 'మరి ఊళ్ళో మిగిలిన ఆడవాళ్ళ  సంగతి ఏంటి?' అని జయేష్ ని అడుగుతుంది. వారు అలా కష్టాలు పేరుతో ఉండాల్సిందేనా అని బాధపడుతుంది. 

జయేష్ పెద్ద కూతురి క్యారెక్టర్ కూడా బాగా రాశారు. అది సీమ టపాకాయ. తండ్రి లో లేని వీరత్వం ఆ పిల్ల లో ఉంటుంది. తండ్రి ని చాలా సార్లు మోటివేట్ చేస్తుంది కూడా. 

రత్నా పాఠక్ షా షాలిని అత్తగారు. ఇందాక చెప్పినట్టు పితృస్వామ్యాన్ని జీర్ణించుకున్న స్త్రీ. జయేష్ ఆమె తో చెప్పే మాటలు చాలా బాగుంటాయి. 'అమ్మా .. నిన్నెవరూ సరిగ్గా ప్రేమించలేదమ్మా' అంటాడు. ఆమె ఆ మాటలు విని అతన్ని చెళ్ళున కొడుతుంది. వెంటనే ఆ మాటలు యాక్సెప్ట్ చేయలేకపోతోంది. ఇది చాలా నాచురల్ గా చూపించారనిపిస్తుంది. 

సినిమా అంతా ఓ పెద్ద సమస్య కి హీరో చేసే సిల్లీ చిట్కాలు, కలిసొచ్చే  కలిసిరాని ప్రయోగాలు .. ఇలాగే గడిచిపోతుంది. వాళ్ళ మూఢ నమ్మకాల ని వాళ్ళకే  వ్యతిరేకంగా వాడటం చాలా మంచి పాయింట్ సినిమా లో ...( షాలిని, కూతురు పారిపోతుంటే వాళ్ళ ని వెంబడించడం లో నల్ల పిల్లి ఎదురొస్తే చచ్చినట్టు ఆగి, వెనక్కి రెండు అడుగులు వేసి మళ్ళీ వెంబడించే లోపు వాళ్ళిద్దరికీ తప్పించుకొనే అవకాశం వస్తుంది!! )

జయేష్ చెల్లిని మొగుడు కొడుతూ ఉంటాడు కదా ... ఆ సమస్య కి కూడా సరైన పరిష్కారం చూపించారు. ఆ అమ్మాయి కి ఆ వస్తాదుల్లో ఒకడు నచ్చి పెళ్ళి చేసుకొని వెళ్ళిపోతుంది. అంతే తప్ప మొగుడు ఎలాంటి వాడైనా కాపురం చేసుకోమ్మా అనో .. ఆ మొగుడు మారినట్టో, ఈమో హీరోనో అతన్ని మార్చినట్టో చూపించలేదు. 

అన్ని అబార్షన్లు అయ్యి ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టినా భార్య ని కనీసం ముద్దు పెట్టుకోలేదని వాపోతాడు జయేష్. మనవరాలు పుట్టి, కొడుకు కనువిప్పు చేసాక, భార్య నిలదీసి మాట్లాడక తన మంచాన్ని ఆమెకి దగ్గరగా జరుపుతాడు బోమన్. ప్రేమ లేని పెళ్లిళ్లు, సున్నితత్వం లేని సంసారాల్లో ఆడవారు ఎంత బాధ పడుతున్నారో బాగా చూపించారు  అనిపించింది. 

ఓ పెద్ద ప్రొడక్షన్ హౌస్ ఇలాంటి స్క్రిప్ట్ ఎంచుకోవడం అవసరం. 

ఏ సినిమా అయినా చెయ్యగల స్టార్ ఇలాంటి స్క్రిప్ట్ ఎంచుకోవడం అవసరం. 

హీరో వీరత్వం కాదు .. అతని స్టార్డం ని ఓ సమస్య ని హైలైట్ చెయ్యడానికి వాడుకోవడం అవసరం. 

ప్రధాన తారాగణం తప్ప సహనటులందరూ కొత్తవాళ్ళే. చాలా బాగా చేశారనిపించింది. 

సినిమాలో అనవసరంగా పాటల్లేవు. ఇది ఇంకో మంచి విషయం. 

సినిమా చూసినంత సేపు వారితో  నవ్వడం, ఏడవడం ..  ఎమోషనల్ అవ్వడం జరిగింది. కానీ సినిమా సింక్ అయ్యాక చాలా తృప్తి గా అనిపించింది. 

అమెజాన్ ప్రైమ్ వీడియో లో ఉంది ఈ సినిమా. తెలుగు సబ్ టైటిల్స్ సౌకర్యం కూడా ఉంది. 

నాకు నచ్చిన సినిమాల గురించి ఇంతకు ముందు రాసిన పోస్ట్లు కొన్ని ఇక్కడ లింక్ ఇస్తున్నాను. 

http://sowmyavadam.blogspot.com/2020/03/blog-post_28.html

http://sowmyavadam.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

http://sowmyavadam.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

ఉంటాను. మళ్ళీ కలుస్తాను. జై మాతాదీ ... జై శ్రీ కృష్ణ!